Al vrij snel nadat mijn ontdekkingsreis door de wondere wereld van NAH gestart was, stuitte ik op termen als “breuk in de levenslijn” en “een leven voor en na NAH”. Zo onbevangen als ik toen nog was, dacht ik dat dat wel mee zou vallen. Dat er weinig tot niets zou veranderen. Ik was immers toch nog steeds dezelfde Ellen en Henk nog steeds dezelfde Henk? Gaandeweg leerde ik echter dat het toch iets genuanceerder lag.
Want ja, ik ben inderdaad nog steeds ik, maar toch niet meer helemaal dezelfde. En ook Henk is veranderd. Of ik wil of niet, NAH laat wel degelijk zijn sporen na. Ik ben de afgelopen 1,5 jaar krachtiger geworden. Sterker ook. En het scherpe randje is een heel klein beetje afgevijld. Tot je aan Henk komt. Dan ben ik net een leeuwin die haar welpje beschermt. Ik kijk anders tegen het leven aan. En ben andere dingen gaan waarderen en belangrijk gaan vinden.
Ik heb tijdens mijn reis geleerd om steeds beter voor Henk’s belang op te komen. Ik heb geleerd om met artsen en behandelaars in gesprek, en indien nodig zelfs in discussie te gaan. Ik heb geleerd om niet alles van iemand “die er voor geleerd heeft” voor zoete koek aan te nemen. Ik heb geleerd om op mijn intuïtie te vertrouwen, mijn gevoel te volgen. Ik heb ondervonden dat stroop echt beter werkt dan azijn, dat het helpt om minder direct te zijn en mijn boodschap soms wat meer in te pakken. Ik heb ontdekt dat ik meer kan en meer aankan dan ik voor mogelijk had gehouden. Ik leer steeds beter om mijn natuurlijk schroom opzij te zetten, makkelijker of sneller op iemand af te stappen, en er voor te zorgen dat mijn (of eigenlijk Henk’s) verhaal gehoord wordt. Niet omdat ik eigenwijs ben. Niet omdat ik zo nodig mijzelf op de voorgrond wil zetten. Maar puur en alleen omdat ik vecht voor niet slechts een juiste, maar voor de beste behandeling voor Henk. Zeker op die momenten dat hij dit zelf om wat voor reden dan ook even niet kan.
Na 1,5 jaar spreek ik zelf overigens bewust niet over een breuk in de levenslijn. Dat klinkt en voelt te negatief, te definitief, te zwaar. Want ja, ons leven is inderdaad op heel veel fronten veranderd. Maar tegelijkertijd op heel veel vlakken ook nog gewoon hetzelfde gebleven. Met goede en minder goede dagen, soms een uitschieter naar boven, en met heel af en toe ineens een duikeling van een diepe klif. Ik prijs me rijk en gelukkig dat we in de wondere wereld van NAH samen een nieuw evenwicht gevonden hebben, dat het ons nog dichter naar elkaar toe gebracht heeft, en dat onze relatie nog sterker geworden is. Ik prijs me bovenal rijk en gelukkig dat Henk’s herstel zoveel verder gaat dan de medici ooit voor mogelijk gehouden hadden en dat hij alle statistieken verpletterd en verpulverd heeft. Wat NAH dan wel is? Voor mij staat NAH synoniem aan hard werken , doorzetten, niet opgeven. En dat geldt voor ons allebei.
Maar NAH staat voor mij persoonlijk ook synoniem voor een nieuwe koers, voor het loslaten van het oude en het vertrouwde. Ik sta aan de vooravond van een nieuw avontuur waarbij ik mijn inzichten en de lessen die ik heb geleerd ga delen met lotgenoten in de wondere wereld van NAH. Zo bekeken is er dus toch een leven voor en na NAH.
Dit artikel heb ik ook gepubliceerd op LinkedIn op 24 april 2018.
De wondere wereld van NAH 
Wat mooi geschreven…. mooi om jou binnenkant te laten zien wat er in je omgaat, waar je gevecht zit…. enz..! En inderdaad als ze aan je geliefdes komen dan je als een leeuwin opstaat ook dat zit in jou/ons. Blijf schrijven, het helpt je om je hoofd te legen en de mensen die hier midden inzitten te steunen met jou mooie woorden. Ik wens jou en Henk een mooie sterke toekomst toe.
Warme groet Lia 😙