Sporten

Na zijn herseninfarct heeft Henk 1,5 week in het ziekenhuis gelegen en is daarna overgebracht naar Rijndam Revalidatiecentrum in Rotterdam, waar hij na 10 dagen – eindelijk – met zijn revalidatie kon beginnen. In RIjndam werd hem al vrij snel gevraagd welke doelen hij tijdens de revalidatie wilde bereiken. Henk had vanaf dag 1 een enorme focus op het herstel van zijn lichaam. Hij wilde kunnen lopen, kunnen sporten, toertochten kunnen fietsen op zijn racefiets, kunnen klussen. Hij wilde bezig kunnen zijn, en zijn actieve en sportieve leven kunnen leven alsof er niks gebeurd was. Zijn doelen klonken dan ook heel stellig: body pump, snowboarden, spinning, op de racefiets en de mountainbike, kunnen klussen aan huis en auto. Doelen die hij liefst nog gisteren wilde bereiken, want Henk kon niet wachten om zijn leven van voor 3 december 2016 weer op te pakken.

Tot mijn grote verontwaardig reageerde Rijndam allesbehalve enthousiast op deze doelen. Sterker nog, zijn verwachtingen werden eerder getemperd, dan dat hij werd gestimuleerd en gemotiveerd om vooral zijn dromen en doelen na te jagen. Heel raar was die reactie achteraf overigens niet. Henk zat ten tijde van dit gesprek namelijk in een rolstoel en was linkszijdig helemaal verlamd. Mijn verontwaardiging van dat moment school dan ook vooral in het feit dat dit gesprek niet over zomaar een patiënt ging die aan het begin van zijn revalidatie stond. Nee, dit was een gesprek tussen Henk, mijn stoere, dappere, lieve echtgenoot, en zijn therapeuten. Therapeuten die hem zouden moeten  prikkelen en uit zouden moeten dagen. Die hem zouden moeten gaan helpen bij zijn herstel en bij het bereiken van zijn doelen. En ook al zag zijn situatie er op dat moment verre van rooskleurig uit; ik was er ergens diep van binnen van overtuigd dat hij al zijn doelen op de één of andere manier zou weten te realiseren. 

En inderdaad…… Binnen een half jaar na zijn herseninfarct fietste Henk zijn eerste, nog wat onwennige, rondje door de straat op zijn mountainbike. Weer een paar maanden later volgde de eerste spinningles in de sportschool. Inmiddels doet hij samen met zijn personal trainer stukken uit de body pumples, heeft hij afgelopen Kerst een paar meter op zijn snowboard gestaan, zitten we samen regelmatig op de mountainbike en heeft hij ook de eerste meters op de racefiets al gereden. Maar zo makkelijk als ik het hier schrijf, is het natuurlijk in werkelijkheid niet gegaan. 

Henk heeft 11 weken intern gerevalideerd in Rijndam en mocht eind februari 2017 met mij mee naar huis. Hij kon toen gelukkig al wel weer lopen (met wandelstok), maar kon zijn linkerarm nog niet gebruiken. Hij mocht daarom nog een maand of 8 poliklinisch verder revalideren, eerst 3 en later 2 keer per week. Vanaf dat moment hebben wij – soms letterlijk tegen de adviezen in –  langzaam de touwtjes van zijn revalidatie steeds meer in eigen handen genomen.   

Zo waren wij er bijvoorbeeld allebei van overtuigd dat meer bewegen goed voor hem zou zijn. De grote vraag was echter: hoe en waar? Van Rijndam hoefden we op dit vlak niet veel te verwachten. “Revalideren doe je onder begeleiding in Rijndam, rusten doe je thuis” leek, zeker in het begin, een beetje het credo te zijn. Ik kon en wilde me daar, net als Henk, echter niet bij neerleggen. Die paar uurtjes revalideren in Rijndam konden volgens ons nooit het verschil gaan maken. Daarmee zou hij er niet gaan komen. En dus…. gingen we zelf op onderzoek. 

Ik wist van het voorbij rijden dat de sportschool “bij ons om de hoek” ook Slender You in het programma had. Ik had bedacht dat dit voor Henk wel eens de ideale manier zou kunnen zijn om meer te kunnen gaan bewegen. Dus zijn wij op een mooie zonnige ochtend bij Sportstudio Club Active in Barendrecht naar binnen gestapt om de mogelijkheden te onderzoeken. Voor ik het wist, lag Henk al op  één van de banken om zelf te ervaren wat slenderen is en wat het voor je doet. En zo werd het ritje naar de club 2x per week een vast onderdeel in Henk’s programma. Henk deed dan een rondje op de diverse banken en was lekker aan het bewegen zonder risico op overbelasting of blessures. En ik? Ik hielp Henk waar en wanneer dat nodig was, dronk er een kopje thee, maakte een praatje of dook heerlijk een uurtje weg in een boek. 

Ik zag Henk met sprongen vooruit gaan en na ongeveer een maand was hij al toe aan een “upgrade” naar Fame (Fit and motorized exercise). De Fame fitnesstoestellen zijn gemotoriseerd, waardoor je het toestel het werk kan laten doen. Dit in tegenstelling tot de reguliere fitnessapparaten, waar je zelf aan de bak moet. Inmiddels was ook de fysiotherapeut die praktijk houdt op de club bij Henk’s revalidatie betrokken en onder zijn bezielende begeleiding werd het wekelijkse sportprogramma langzaam verder uitgebreid met cardio en krachttraining. Henk werd op de club iedere week opnieuw uitgedaagd om zijn grenzen te verleggen, om nieuwe bewegingen uit te proberen en nieuwe trainingen toe te voegen. Inmiddels traint hij er bijna dagelijks, waarvan 1x per week met een personal trainer. En sinds een paar weken doet hij zelfs mee aan de groepsles Fit Attack, een high energy aerobics interval training. 

En ik? Ik heb het tijdperk van het boekje en het kopje thee al lang achter mij gelaten. Henk heeft mijn hulp namelijk niet meer nodig en weet zichzelf inmiddels prima te redden. Ik heb mijn sportieve leven daarom ook nieuw leven in kunnen blazen en train lekker met hem mee. Ieder in ons eigen ritme, ieder met ons eigen programma. 

Voor veel mensen met NAH is sporten in een “gewone” sportschool overigens niet mogelijk; zij zijn hier lichamelijk niet toe in staat of hebben te veel last van overprikkeling door bijvoorbeeld licht en geluid. Ook Henk liep in het begin tegen zowel zichtbare als onzichtbare beperkingen van zijn hersenletsel aan. Slender You bleek voor hem een prima alternatief om te kunnen bewegen en zijn lichaam uit te dagen, zonder het onmogelijke van zichzelf te vragen. En een petje, een zonnebril en oordopjes boden hem afdoende bescherming om overprikkeling door licht en geluid tegen te gaan. Het verschil tussen toen en nu is onvoorstelbaar groot. Zeker als ik hem op zaterdagochtend super gemotiveerd met zijn personal trainer zie trainen of als ik hem enthousiast mee zie doen aan een groepsles Fit Attack, zonder petje, zonder zonnebril en zonder oordopjes.