En weer is er (bijna) een jaar voorbij. Onze reis door de wondere wereld van NAH bleef mij ook in 2018 verrassen en verbazen, liet mij lachen en liet mij huilen.
Roze papiertje
De eerste piek van 2018 beklommen wij al vroeg in het jaar. Op 22 februari deed Henk voor de 2e keer een rijtest bij het CBR. Dankzij de rijlessen bij Giovanni van Verkeersschool Barendrecht ging hij dit keer beter voorbereid op pad. En gelukkig trof hij niet opnieuw de brombeer van de eerste keer, maar een hele vriendelijke dame die hem direct op zijn gemak wist te stellen. De rijtest zelf deed hij foutloos en na nagelbijtend het administratieve proces af te hebben moeten wachten, stapte Henk op 8 maart eindelijk met het felbegeerde roze papiertje het gemeentehuis van Barendrecht uit.
Het roer om
Na er al jaren over gedroomd te hebben, durven we in 2018 de stoere stap te zetten om de zekerheden van ons Nederlandse leven achter te laten en voor langere tijd naar Frankrijk te gaan. Tijdens onze sabbatical van een jaar kunnen we in alle rust ervaren hoe het leven in Frankrijk ons bevalt.
De voorbereidingen vergen veel tijd en energie, maar op 18 juni is onze inboedel uitgezocht, uitgedund, ingepakt en ingeladen voor vertrek. Nadat de inboedel verhuisd is, kamperen wij nog een week in het Coniferenhout in Barendrecht. Op vrijdag 29 juni leveren we de sleutel in en rijden we onze nieuwe toekomst tegemoet.
De eerste 6 maanden in Frankrijk zijn voorbij gevlogen. We hebben volop de tijd genomen om bij te komen van alles wat er in ons leven gebeurd en veranderd is, te wennen aan het Franse ritme en een nieuw evenwicht te vinden. Maar we hebben niet alleen maar stil gezeten. Mijn praktijk als online rouw- en verliescoach is officieel ingeschreven, de website is volop in ontwikkeling en zal in het begin van 2019 het levenslicht gaan zien. En dat geldt ook voor onze gezamenlijke sleutelbeheer en conciergerie activiteiten.
Terugkijkend zie ik dat we de juiste keuze gemaakt hebben. Het rustigere tempo van ons Franse leven doet ons allebei goed.
Depressie
In een eerdere blog heb ik geschreven over de depressie van Henk. Alle veranderingen in zijn lijf en zijn leven, de stress van de verhuizing, de emoties rondom het sabbatical, het wennen aan het wonen in Frankrijk, zijn allemaal factoren die bijgedragen hebben aan het ontstaan van zijn depressie. Het is een zware met zwart omrande periode uit ons leven geweest. En kan dat bij vlagen nog zijn. Het gevecht tegen dit monster is helaas nog niet gestreden. Maar gelukkig heeft Henk het diepste deel van de put inmiddels wel achter zich kunnen laten. Ik zie Henk geestelijk en mentaal steeds sterker worden. Ik zie hem vechten. Ik zie hem knokken. En ik zie dat hij ook dit gevecht wil – en zal – winnen.
Fotoshoot
Als cadeau voor haar verjaardag gaven we mijn moeder dit jaar een fotoshoot bij FOTOlief. Op een mooie zonnige dag in mei was het zo ver en wandelden we met zijn 4-tjes samen met Martine door de Rhoonse Grienden. En wat is het resultaat mooi! Ik heb mijn ouders niet eerder zo stralend op de foto zien staan. Het is in alle opzichten een dag met een zonnetje vol dierbare herinneringen geworden.
U2
2018 is het jaar van de eXPERIENCE + iNNOCENCE tour van U2. En natuurlijk waren wij daar ook weer bij. Op zaterdag 8 september namen wij ’s ochtends in Clermont-Ferrand de trein naar Parijs en stonden wij ’s avonds in de Accorhotels Arena in Bercy te genieten van de 4 mannen op het podium. Wij sloten de avond af met een drankje en een snack in Bercy Village, om de hoek bij ons hotel. De volgende ochtend hadden we nog genoeg tijd voor een ontbijtje in de zon en om 14 uur zaten wij in de trein terug naar Clermont-Ferrand na te genieten van het concert en ons bliksembezoek aan de stad van de liefde.
Bohemian Rhapsody
Op 6 november gingen Henk en ik voor het eerst in iets van 7 jaar weer eens naar de bioscoop: Bohemian Rhapsody in VOST – Version Originale Sous-Titrée, ofwel de Engelstalige versie met Franse ondertiteling. En in Frankrijk wordt dan ook echt alles ondertiteld, ook de songteksten. Het was vooraf best spannend hoe het voor Henk zou zijn, dat grote scherm, al die prikkels, al die indrukken. Gelukkig ging dat allemaal goed en konden we allebei volop genieten van (en snotteren bij) deze mooie, ontroerende film.
Bezoek van vrienden en familie
We hebben dit jaar regelmatig bezoek uit Nederland mogen ontvangen. Sommigen kwamen bij ons logeren of kwamen op doorreis voor een tussenstop bij ons langs. Anderen waren in de regio op vakantie. Weer anderen zagen in onze sabbatical een mooie reden om de Auvergne als vakantiebestemming te kiezen. Wat de aanleiding of reden ook was, wij vonden het iedere keer opnieuw erg fijn om ons plekje met familie en vrienden te mogen delen.
Blog
2018 is ook het jaar dat ik ben gaan schrijven over ons leven in de wondere wereld van NAH. Een leven dat nog steeds heel mooi is en gelukkig, prachtig en sprankelend, vol liefde en emotie, vaak fijn, soms verrassend, soms verdrietig, soms frustrerend, soms pittig en soms ook heel zwaar. Ons leven waar ik in dit blog stukjes van deel om meer bekendheid te geven aan NAH en aan de impact die NAH kan hebben op gewone dagelijkse belevenissen.
Dit was 2018, een heel klein stukje van 2018 weliswaar. Want 2018 is uiteraard zo veel meer dan ik hier heb kunnen beschrijven. Zoals de enkele rode roos die ik heel romantisch op mijn verjaardag van Henk kreeg. De worsteling die ik dagelijks bij Henk zie. Zijn onmacht. Zijn frustratie. Zijn pijn. Zijn verdriet. Mijn verdriet. Maar ook ons geluk, en onze liefde voor elkaar.
You say you’ll give me a highway with no-one on it
Treasure, just to look upon it
All the riches in the night.
You say you’ll give me eyes in the moon of blindness
A river in a time of dryness
A harbour in the tempest.
All the promises we make, from the cradle to the grave
When all I need is you.
You say you want your love to work out right
To last with me through the night.
De wondere wereld van NAH 