Tot het moment dat ik het met deze blog wereldkundig ging maken, wisten maar een handjevol mensen dat wij een paar dagen voor een bliksembezoek in Nederland zijn. Ik heb het bewust stil gehouden, omdat de tijd veel en veel te kort is om met iedereen die ik graag zou willen zien en knuffelen af te kunnen spreken. En ook omdat ik niemand te kort wil doen, ik niemand voor het hoofd wil stoten. Ik kan alleen maar hopen dat ik dat nu niet alsnog gedaan heb, hopen op jullie begrip. We moesten “even” een aantal dingen in Nederland regelen, hebben dat dankzij een strakke planning allemaal goed kunnen combineren en houden tussendoor gelukkig genoeg tijd over om onze families te kunnen bezoeken. Veel meer zit er dit keer – met pijn in mijn hart – niet in, om de impact op Henk (en ook op mij) niet te groot te maken, en om voldoende rustmomenten in te kunnen lassen. Mea culpa!
Je vraagt je na het lezen van bovenstaande misschien af waarom ik ons tripje dan toch wereldkundig maak. Dat komt doordat ik graag iets met jullie wil delen.
Wij zijn gisterenavond in Nederland aangekomen. En wat doe je dan als je voor het eerst in bijna 8 maanden weer een keer in Nederland bent? Juist, dan ga je naar de Albert Heijn. En niet zomaar een Albert Heijn, maar onze vertrouwde Albert Heijn waar wij in Barendrecht jarenlang onze boodschappen haalden. Alleen bleek alles ineens veel minder vertrouwd te zijn geworden.
De winkel is helemaal verbouwd, dus niks op de automatische piloot boodschappen inladen, maar zoeken, zoeken, zoeken. Ik voelde me vreemd verdwaald en verloren in de eens zo vertrouwde supermarkt. Achteraf was dit een eerste aha-moment.
Aha-moment nummer 2 is hier een uitvloeisel van…. niet alleen stonden de producten op een heel andere plek en was de winkel anders ingedeeld, ook waren sommige verpakkingen vernieuwd of veranderd, waardoor ook hier het vertrouwde automatisme ineens weg was. Zelfs als ik het juiste schap gevonden had, moest ik nog zoeken naar het gewenste product.
En dan het geworstel met de zelfscanner, mijn 3e aha-moment. Ooit, nog niet eens zo lang geleden, was het winkelen met de zelfscanner een volledig automatische handeling. Product pakken, scannen en in de boodschappentas doen. Hoe moeilijk kan het zijn? Ik kan jullie vertellen dat dat echt nog een stuk ingewikkelder is dan het lijkt. Het begon al bij het eerste product, pitloze witte druiven uit de bonus. Netjes gescand, so far so good zou je denken. Tot ik me bij het 2e product ineens bedacht dat het handige van zelfscannen is dat je de boodschappentas al tijdens het winkelen in kunt pakken. Mijn druiven stonden dus keurig in het winkelwagentje en de tassen hingen netjes aan het tassenhaakje te bengelen. Oeps…..
Nog een paar producten later ging het weer mis. “Eerst scannen El, en dan pas in je tas doen”, sprak ik mijzelf vermanend toe. Dat had ik dus niet gedaan. De boodschappen waren linea recta uit het schap in de boodschappentas beland. En dus kon ik een deel van de tas weer uitpakken om de boodschappen alsnog te scannen. Zucht…. zo werd het “even snel” een boodschap doen ineens een behoorlijk tijdrovende gebeurtenis.
In de auto merkte ik tot overmaat van ramp ook nog eens hoe moe ik was geworden van zo iets simpels als boodschappen doen bij de Albert Heijn. Toen ik vervolgens voor mijzelf mijn ervaringen van dit winkel-uitje bij elkaar op ging tellen, kwam het laatste aha-moment in volle vaart binnen denderen….
Dit leek immers verdacht veel op NAH….. Jezelf verdwaald voelen in een handeling waar je nooit over na hoefde te denken. Een automatisme wat ineens geen automatisme meer is. De automatische piloot die van het ene op het andere moment volledig ontregeld lijkt. En een allesoverheersende vermoeidheid als kers op de taart…..
Henk’s reactie maakt het nog eens pijnlijk duidelijk. “Welkom in mijn wereld, El”.
En zo heb ik na 2 jaar en 2 maanden een klein en kortdurend inkijkje gekregen in hoe het voor Henk moet zijn om te leven met NAH. En ik moet eerlijk zeggen dat het me behoorlijk aangegrepen heeft. Ik krijg het verdwaalde gevoel maar niet uit mijn hoofd. Ik heb met terugwerkende kracht nog meer begrip en bewondering voor Henk gekregen dan ik al had. En ik schaam me diep om toe te geven hoe blij ik ben dat de wereld er voor mij vandaag verder “gewoon normaal” uit ziet, terwijl Henk voort moet leven van de continue mist van NAH in zijn hoofd.
De wondere wereld van NAH 
Hoi Ellen en Henk, ik kan mij jullie bliksem bezoek in stilte zo goed voorstellen. Er gaan uren zo niet dagen verloren aan familie en vrienden bezoek. Behalve als jullie ooit naar Amerika op vakantie gaan dan ga ik je de stilte natuurlijk wel kwalijk nemen.
Ik heb mij Henk’s wereldje altijd voorgehouden zoals jij hetnu beschrijft. Je weet wat je koet doen maar je kan het niet of metbheel veel moeite. Jij kan het metbheel veel moeite klaren maar Henk niet dat is het verschil.
Ik lees je berichtten altijd met heel veel attentie en jullie zijn goed bezig. Ik hoop vooral dat jullie in Frankrijk kunnen blijven wonen. Minder hectisch voor beiden. Veel liefs en geef Henk maar een stevige knuffel van mij.
Groeten
Rob