Ik hoor regelmatig dat ‘men’ mij zo sterk vindt. ‘Men’ noemt mij dan een krachtige vrouw. En zegt dat ‘men’ zo veel bewondering voor mij heeft en dat ‘men’ zo onder de indruk van mij is. En dat zegt ‘men’ omdat ik al bijna 2,5 jaar achter Henk sta, naast Henk sta en zo nodig voor Henk ga staan. Ik steun hem, ik help hem, ik motiveer hem en ik enthousiasmeer hem waar ik kan en zo veel ik kan. Voor mij is daar niks raars of bijzonders aan. En het is voor mij al helemaal geen prestatie om te doen wat ik doe. Ik houd namelijk van Henk, met heel mijn hart en heel mijn ziel. Ik hield van hem op 18 juni 2013 toen ik volmondig “ja” zei tegen een lang leven samen. Ik hield van hem op 3 december 2016 toen ons leven plotsklaps zo anders werd. En ik houd nog steeds van hem op 12 april 2019. En straks op 18 juni 2019 zeg ik in gedachten opnieuw volmondig “ja” tegen ons leven samen. Net zoals ik dat eigenlijk iedere dag wel één of meerdere keren in stilte doe.
Ik denk nog vaak terug aan dat ene moment op de sportschool waarop ik voelde dat mijn hart zich voor hem openstelde. Henk sprak over zijn kinderen en deed dat met zo oneindig veel liefde en trots, in zijn stem, in zijn blik en in zijn hele houding, dat ik ter plekke onherroepelijk als een blok voor hem gevallen ben. Dat gevoel is in de jaren daarna nooit meer weggegaan.
De Henk die ik in de zomer van 2005 leerde kennen, heeft mijn leven op heel veel manieren verrijkt. En ik prijs me dan ook gelukkig dat ik hem met mijn verhalen over zelfbedachte recepten heb kunnen verleiden om een keer bij mij te komen eten. De afloop van dit verhaal is bekend. Zou het leven een sprookje zijn, dan zou dit verhaal nu eindigen met de welbekende woorden “en zij leefden nog lang en gelukkig”.
Het echte leven kan weliswaar sprookjesachtig mooi zijn, maar is zeker geen sprookje. En toch geloof ik nog steeds in ons “lang en gelukkig”. NAH bracht uitdagingen en hobbels op ons pad, sommigen zichtbaar, velen onzichtbaar. NAH heeft ons leven er ook niet makkelijker op gemaakt. De NAH uitdagingen zijn er echter om overwonnen te worden, de hobbels zijn er om genomen te worden. En als ons dat steeds opnieuw blijft lukken, hoeveel kracht het soms ook kost, dan blijft ons een uitzicht gegund op het “lang en gelukkig” uit het sprookje.
Voor mij is onze liefde sterk en krachtig genoeg om in alle NAH stormen overeind te kunnen blijven. Ik herken bij mijzelf inmiddels een patroon van “ik ben sterk” via “ik wankel” terug naar “ik ben sterk”. Het lukt mij hierdoor iedere keer opnieuw om mijn kracht te hervinden. Wandelen, sporten en Qi Gong helpen mij daar ook bij. En schrijven voor mijn praktijk de verliescoach. De tips en adviezen die ik in mijn blogs verzamel, bieden ook mij regelmatig een handvat in moeilijke tijden.
Voor Henk is het pad lastiger begaanbaar, waardoor hij vaker en meer wankelt. Soms ziet hij onderweg geen uitweg meer, en dan vecht en knok ik voor 2. Opgeven is geen optie en ik hoop dat Henk dat ook zo kan blijven zien. Ik hoop dat het hem lukt om zijn monster van depressie te verslaan. Dat het hem lukt om de zon weer in zijn leven te zien schijnen.
De wondere wereld van NAH 
Wat een mooi blog heb je geschreven! Door pijn en teleurstelling heen, blijven geloven in de liefde voor elkaar!!
Mooi Ellen! ❤️
Je hebt mij weer ontroerd lieve El. Ik zie jou als een sterke vrouw die onvoorwaardelijk van haar Henk houdt. Je weet dat wij er zijn voor jou in alle facetten.
Je hebt mij weer ontroerd lieve Ellen. Wij zien jou als sterke vrouw die alles uit liefde doet voor haar Henk. Jij mag bij ons Ellen zijn in alle emoties.