Voorbereidingen op een nieuwe start

Terwijl Frankrijk geteisterd wordt door een hittegolf van ongekend formaat, de kranten bol staan van de superlatieven, en het ene na het andere historische (hitte)record sneuvelt, gaan wij gestaag door met het voorbereiden van onze nieuwe start. Nog een maandje doorbijten (voor Henk) en emoties wegslikken (voor mij) en dan zit ons Franse avontuur er na 13 maanden op.

Gelukkig hebben we het afgelopen jaar om diverse redenen lang niet alle verhuisdozen uitgepakt. Deze kunnen – voorzien van een nieuw labeltje – in de laatste week van juli zo weer de verhuiswagen in. In gedachten heb ik de inhoud van onze Franse kasten inmiddels ook al 10 keer ingepakt. Nu nog de moed en de energie verzamelen om hier daadwerkelijk mee te gaan beginnen. Ach…. ik heb nog een paar weken de tijd en gun mijzelf daarom nog even de luxe van uitstelgedrag.

Ons huis staat inmiddels met gemengde gevoelens “in de etalage”. Ik heb meer moeite met afscheid nemen dan Henk en kan me er daarom ook nog niet toe zetten om de links naar de advertenties van de makelaars – op Social Media – te delen. Heel gek. Aan de ene kant hoop ik dat de potentiële koper morgen voor de deur staat. En als dat zo is, zal ik hem of haar met open armen en veel enthousiasme verwelkomen. Aan de andere kant hoop ik dat hij of zij er nog even over doet om de weg naar ons huis te vinden. Hoezo struisvogelpolitiek? Ik weet dat het onvermijdelijk is. Ik weet ook dat het goed is zo. Alleen mijn gevoel vertelt mij nog iets anders.

En toch wordt ons naderende vertrek op diverse plekken in huis al een beetje zichtbaar. Gereedschappen als betonmolen en houtkloofmachine hebben inmiddels een weg naar een nieuwe eigenaar gevonden en laten lege plekken in ons pand achter.

En ondertussen staan de voorbereidingen voor een nieuw leven in Nederland natuurlijk ook niet stil. De verhuisdatum is definitief gepland en we verdiepen ons in zaken als woonhuisverzekeringen en internet- en energiecontracten. We weten inmiddels welke stappen we straks moeten zetten om de Audi weer een Nederlands kenteken te geven. We oriënteren ons op sportscholen, huisartsen en fysiotherapeuten. Ik ben begonnen om mijn netwerk te informeren over mijn beschikbaarheid voor (interim) HR opdrachten. En er borrelen langzaamaan ook steeds meer nieuwe ideeën op de verliescoach.

De concrete regelzaken die de komende 1,5 maand op de planning staan, geven voor nu houvast en leiden mijn gedachten af van het afscheid dat onafwendbaar is en steeds dichterbij komt. Ik weet met mijn hoofd dat we de juiste keuze gemaakt hebben. Maar ik weet ook dat ik nog vaak met weemoed terug zal denken aan “onze fijne plek”. Het doet pijn om onze droom na jaren van fantaseren en plannen maken los te moeten laten. Het maakt me verdrietig dat de werkelijkheid nooit aan onze dagdromen heeft kunnen tippen.

Onze toekomst strekt zich nog als een blanco hoofdstuk voor ons uit. Alles is mogelijk. Alles kan. Ik ben vol vertrouwen dat de bladzijden zich snel genoeg zullen gaan vullen. Samen kunnen we immers nieuwe dromen dromen. Samen kunnen we er in Nederland iets moois van maken en stap voor stap aan onze toekomst bouwen. De eerste bouwstenen hiervoor liggen in Spijkenisse al op ons te wachten.