Verhuizen 2.0

We wonen inmiddels ruim een week in ons nieuwe huis in Spijkenisse. In de chaos van de verhuizing, tussen de vele nog niet uitgepakte dozen en met een lijst vol to do’s gun ik mijzelf vandaag eindelijk even de tijd om achterom te kijken en terug te blikken op de reis die ons hier gebracht heeft.

Het begon allemaal ergens halverwege de maand maart toen Henk mij voorzichtig vertelde dat hij niet gelukkig was in Frankrijk. Hij kon niet aarden op het Franse platteland, had heimwee naar de stad en de “Rotterdamse klei” en begon zelfs bang te worden op de kleine landweggetjes in onze omgeving. Zijn inmiddels fameuze uitspraak dat de vakantie nu wel lang genoeg geduurd had, was voor mij het laatste signaal dat er echt iets moest gebeuren.

Ik gunde mijn emoties de daarop volgende weken maar sporadisch de ruimte. We moesten immers een verhuizing voorbereiden en een koper zoeken voor onze fijne plek in Frankrijk. We telden allebei de dagen af tot 1 augustus, de dag waarop we de sleutel van ons nieuwe huis zouden krijgen. Voor Henk kon dit niet snel genoeg gaan. Maar van mij mocht de tijd best een poosje stil blijven staan.

We hadden maar 2 maanden tot de verhuizing en hebben in die periode keihard gewerkt om alles te organiseren, in te pakken en te regelen. Ons harde werken werd beloond toen op 24 juli de verhuiswagen ons terrein op kwam rijden en:

– alle verhuisdozen ingepakt waren en klaar stonden voor de 2e verhuizing in een jaar;

– ons Franse huis dankzij Marianne Michiels van Auvergne Immo – onder voorbehoud van financiering – verkocht was;

– veel ‘regeldingen’ van het lijstje afgevinkt waren.

In Nederland ging onze inboedel een week in Delft in de opslag om op 5 augustus in Spijkenisse afgeleverd te worden. Zelf bleven we nog een paar dagen in Frankrijk. Onze eigen terugreis stond pas op dinsdag 30 juli gepland. De laatste dagen gebruikte ik vooral om de kleuren, geuren en geluiden van onze Franse plek diep in mijn herinneringen te verankeren. Met kleine rituelen, tientallen foto’s en veel geniet- en geluksmomentjes nam ik op mijn manier afscheid van alle hoeken en gaten van de plek waar wij ooit zo gelukkig waren. Onze buren en veel van onze vrienden hadden we eerder al samen gedag gezegd.

Op dinsdagochtend was het moment suprême daar. We reden met 2 auto’s en een aanhanger vol gereedschap en andere voor Henk belangrijke spullen onze nieuwe toekomst tegemoet. Terwijl de tranen over mijn wangen bleven stromen, liet ik met pijn in mijn hart onze droom in La Verge achter.

De eerste reisdag verliep voorspoedig en bracht ons naar een airbnb in Lacroix Saint Ouen, ongeveer halverwege onze rit. Hier werden we allerhartelijkst ontvangen door onze gastvrouw van (bijna) 92 jaar oud en haar echtgenoot van 90. Na een goede nachtrust en een Frans ontbijt van stokbrood met jam begonnen we woensdagochtend uitgerust aan het tweede traject van onze reis met als eindbestemming Dordrecht. Onze eerste nacht in Nederland logeerden we namelijk bij mijn ouders.

De volgende dag sliepen we voor het eerst in ons nieuwe huis, waar we een paar dagen kampeerden met luchtbed en campingstoeltjes. Maandagochtend stonden de verhuizers om 8 uur voor de deur en werd het toen nog lege huis steeds meer gevuld met dozen, heel veel dozen, en meubels. Eind van de dag stond in de woonkamer alles zo ongeveer op zijn plek en ’s avonds konden we slapen in ons eigen bed.

Het is raar om in een huis te wonen dat qua inrichting en sfeer een mengelmoes is geworden van Frankrijk en Nederland. Henk’s oude antieke kast, het theetafeltje van oma, de salontafel en de banken uit ons Franse huis mixen mooi met de eethoek uit Barendrecht. Overal in huis zie ik deze nog wat onwennige mix terug van dingen van “hier” (NL) en spullen van “daar” (FR).

Waar ik mijn draai in Spijkenisse nog moet vinden, is Henk er al helemaal ‘thuis’. Als we ergens naar toe gaan, kan hij mij bijvoorbeeld vol automatisme naar de Groene Kruisweg dirigeren. Om mij vervolgens vol ongeloof en zelfs een soort van verbijsterd aan te kijken als ik hem vraag “hoe kom ik daar?”. Onze omgeving is voor Henk bekend en vertrouwd terrein. Voor mij is het daarentegen nog zoeken naar mijn weg, letterlijk en figuurlijk.

De vertrouwde omgeving doet Henk op een aantal vlakken zichtbaar goed. De wereld om hem heen boezemt hem minder angst in. Hij neemt meer initiatief en trekt ook sommige regeldingen ongevraagd naar zich toe. En morgenmiddag kan hij al terecht bij zijn oude fysio in Barendrecht. Mooie ontwikkelingen waar het ons uiteindelijk allemaal om te doen is geweest.

Maar ons leven is natuurlijk niet ineens alleen maar hosanna en rozengeur en maneschijn. Onze trouwe metgezel NAH laat in Spijkenisse met overprikkeling en oververmoeidheid luidruchtig en veelvuldig van zich horen. Het onzichtbare letsel drukt hiermee een zichtbaar stempel op de waan van alledag. De impact van de verhuizing is groot. Ook voor mij. Ik mis de rust, de ruimte, de stilte, de heuvels en de buurkoeien. Ik mis de plek die voor mij zo als thuis voelde. We moeten allebei nog wortelen in Spijkenisse. Maar dat gaat ons lukken. Samen gaan we nieuwe automatismen ontwikkelen, een nieuw ritme en een nieuwe balans zoeken. Het heeft even tijd nodig, maar ik ben ervan overtuigd dat we ook nu weer samen de mooiste route door de wondere wereld van NAH uit zullen stippelen.

Eigenlijk heeft alleen Plof ogenschijnlijk geen hinder van de verhuizing. Onverstoorbaar als altijd heeft hij ook in zijn nieuwe huis al diverse plekjes ontdekt waar hij heerlijk lui en volledig zen de dag door kan komen.