Het vertrouwde honk

Ongeveer een week na onze verhuizing naar Spijkenisse begon onze zoektocht naar:

– een fysio voor Henk

– een sportschool voor ons allebei

Alhoewel…..

De fysio kon er uiteraard maar één zijn, dus dat was een makkie. Henk is natuurlijk terug op het vertrouwde adres van Metodiq in Barendrecht. Vorige week pakten ze de draad al voorzichtig weer op. Gisteren was de eerste “echte” sessie en moest Henk flink aan de bak. Moe, voldaan en met een glimlach van oor tot oor (die ik al maanden niet gezien had en die ik zo verschrikkelijk had gemist) stapte hij na een half uur weer naar buiten. Dankbaar voor de oefensessie waar hij in Frankrijk zo naar terug kon verlangen. Trots op de complimenten van C-Roy. Blij dat er niet alleen sprake is van stilstand/achteruitgang in zijn arm, maar ook van belangrijke, cruciale vooruitgang in zijn armfunctie. Er ligt een mooie basis om op verder te bouwen. Eerste doel is om zo snel mogelijk op het niveau van een jaar geleden te komen. Tweede doel is om dit vervolgens te blijven overtreffen. The sky is the limit!

Wat voor Henk ook een heel fijn vooruitzicht is, is dat C-Roy de fascia opleiding gaat doen, waar Lars eerder dit jaar bij Henk zulke fantastische resultaten mee geboekt heeft. We hadden Lars ook dolgraag in ons team gehouden, maar de afstand van zo’n 200 km enkele reis breekt ons op. De praktijk van Lars zit namelijk in Brunssum. En dat is toch net wat te ver voor reguliere, wekelijkse, behandelingen.

Uitdaging 2 was een nieuwe sportschool. Hoewel, uitdaging…… Eigenlijk wist Henk al voor we in Spijkenisse woonden wat hij wilde. En ik misschien diep van binnen ook wel. Maar ik hoopte nog een beetje (tegen beter weten in wellicht) dat we dichterbij huis een goed alternatief zouden kunnen vinden.

En dus… bezochten we de ene na de andere club in Spijkenisse. Waar de ene te groot en te massaal was, de andere te klein of te aftands, en zelfs ik in de volgende moe werd van de dreunende bas, bleef “onze” club in Barendrecht in gedachten aan ons trekken. Gisteren stapten we er binnen om naar C-Roy te gaan. Vorige week was de club ’s middags nog gesloten vanwege vakantie. Nu zijn ze weer open en gisteren waanden we ons allebei in een warm bad. Eén blik was genoeg om te weten dat onze zoektocht ten einde was. We horen weer officieel bij de Club Active “familie”……

Henk kan niet wachten om te starten met sporten. En ook voor mij heeft onze sport-loze periode nu wel lang genoeg geduurd. Ik zag mijn oude liefde Body Combat op het rooster staan en popel om het gevecht met de spoken, de tranen en de demonen in mijn hoofd aan te gaan. Ik hoop dat C-Roy de overbelasting binnen no-time uit mijn schouder krijgt en ik snel kan gaan ontdekken of Combat nog steeds “mijn” les is. En dan nog even puzzelen hoe ik ook Tai Chi in kan passen. Want ook al is mijn laatste les inmiddels al (veel te) lang geleden, ik mis mijn Franse Chi Qong uurtje nog steeds en hoop dat Tai Chi dat gemis kan gaan verzachten.

De eerste stappen om te landen in Nederland zijn hiermee gezet. En ook al grijpen we terug op “oud” en “vertrouwd” toch ben ik overtuigd dat we de juiste keuzes maken. Ons nieuwe leven hoeft immers niet alleen in Spijkenisse te liggen. We mogen best onze vleugels een beetje uitslaan en samen opnieuw leren vliegen.