Opnieuw leren vliegen

Mijn blog over het vertrouwde honk eindigde ik met de woorden “We mogen best onze vleugels een beetje uitslaan en samen opnieuw leren vliegen”. Sinds ik deze woorden schreef, hebben we al een aantal vlieguren gemaakt. Hoewel vliegen….. laat ik het voorlopig maar op voorzichtig fladderen houden.

Henk pakt de draad in Nederland ogenschijnlijk makkelijker op dan ik. Hij is thuis, op een plek die voor hem veilig en vertrouwd is. Hoewel zorgen, angsten en paniek hem blijven kwellen, en hij nog te vaak het bijltje erbij neer lijkt te willen gooien, daalt er tegelijk ook een soort van hernieuwde rust op hem neer. Een belangrijke voedingsbron van zijn angsten is met onze terugkeer naar Nederland als een last van zijn schouders gevallen. Dat zie je, dat voel je, dat proef je.

Het is mooi om te zien dat Henk iedere dag letterlijk en figuurlijk steeds een beetje meer thuis komt. Dingen gaan voor hem op een plek vallen, dagen vinden een nieuw ritme en het leven krijgt langzaam een nieuwe routine. Henk wordt geestelijk en lichamelijk sterker, veerkrachtiger ook. Dat maakt mij blij en versterkt mijn positieve blik naar de toekomst, onze toekomst. Ook al realiseer ik me dondersgoed dat we nog een lange weg door die wondere wereld van NAH te gaan hebben.

Fysiotherapie bij C-Roy doet Henk zichtbaar goed. Een deel van de winst van de afgelopen weken schrijf ik dan ook zeker aan deze 2-wekelijkse sessies toe. Henk is inmiddels ook met handtherapie gestart. Eindelijk…. Hij snakte hier al zo lang naar. En we sporten als vanouds weer zo’n 4x per week. Daarin hebben we allebei onze draai gelukkig heel snel weer gevonden.

Waar Henk duidelijk gedijt in Nederland, blijf ik het echter moeilijk hebben. Ik mis de koeien, de rust, de stilte, de ruimte van onze fijne plek in Frankrijk. Ik vind het bij vlagen heel benauwend om “opgesloten” te zitten tussen de huizen. Geen horizon zien, maar beton, asfalt en daken, waar ik ook kijk. En hoewel we in Spijkenisse – gelukkig – een heerlijk rustig plekje gevonden hebben, ontkomen we natuurlijk niet aan de geluiden van “de stad”. Voor Henk is dit allemaal slechts geruststellend achtergrond geruis. Voor mij neigt het echter naar geluid-vervuiling. Iets waar ik in de stilte van La Verge nou juist zo fijn aan kon ontsnappen.

Gelukkig ligt de natuur voor ons om de spreekwoordelijke hoek. Even de wijk uit en we staan in het oer-Hollandse polderlandschap. Een stukje verderop ligt natuurgebied de Bernisse. Ook het Brielse Meer, het Oostvoornse Meer, de duinen en het strand liggen op een steenworp afstand. Genoeg mogelijkheden dus om de stad even te ontvluchten en lekker uit te waaien.

De eerste stappen om er hier samen iets moois van te maken, hebben we gezet. Zowel op persoonlijk als op zakelijk vlak. Ik ben sinds het begin van deze maand een KvK inschrijving rijker. Onder de noemer “EdB Coaching en Advies” zet ik 2 activiteiten in de markt. Natuurlijk ga ik verder met de verliescoach. En daarnaast pak ik met mijn oude bedrijfsnaam HR Insights het HR vak weer op. En Henk? Henk had zakelijk gezien de primeur en heeft een eerste opdracht voor remote support werkzaamheden inmiddels achter de rug.

Ik ben ervan overtuigd dat ons Nederlandse leven ons stukje bij beetje steeds beter zal gaan passen. Ook als mijn heimwee blijft. En zelfs op de dagen waarop ik alleen maar grijstinten kan zien en mijn verdriet overheerst. Ik weiger namelijk om mijzelf in een negatieve spiraal weg te laten zakken. Ik dwing me daarom regelmatig om bewust te focussen op de kleine geluksmomentjes die er gelukkig ook zijn. En verder is het gewoon fijn om familie en vrienden weer dichtbij te hebben. Onze Franse vrienden worden natuurlijk gemist, maar de Auvergne blijft een mooie vakantiebestemming. Ook voor ons!