Terwijl het besef dat we ons huis echt gingen verkopen nog moest “landen”, kwam de datum om definitief “dag” te zeggen met rasse schreden dichterbij. En zo was het voor ik het wist maandag 30 september en zat ik bij de notaris dapper mijn emoties in te slikken.
Samen hadden Henk en ik de dag daarvoor ons huis een laatste liefkozend klopje op de muur en de luiken gegeven. Nog één keer stonden we samen vol trots bij onze zelf gerestaureerde waterput. Een laatste blik op het landschap. Nog één keer zwaaien naar de koeien. Dag huis, dag fijne plek, dag droom, dag toekomstbeeld.
We hebben er sinds eind 2011 vele gelukkig momenten beleefd, fantastische feestjes met buren en dierbare vrienden gevierd, samen geklust, geverfd en de waterput opnieuw opgebouwd, genoten van Oud en Nieuw zonder het continue geknal van vuurwerk, gewandeld, gefietst, geskied op de pistes een uurtje verderop, in de zomermaanden bijna ieder weekend een brocante bezocht, heerlijk gegeten….
Maar helaas kende ons paradijsje sinds 3 december 2016 ook een keerzijde. Het verdriet van Henk dat hij niet langer voor het huis kon zorgen, niet langer in staat was om al het onderhoud zelf te doen. Zijn groeiende heimwee naar (de drukte van) de stad tijdens onze sabbatical, waardoor hij zich er steeds ongelukkiger ging voelen en er maar 1 optie mogelijk was… terug naar Nederland en een koper zoeken voor onze ooit zo fijne plek. Een koper die we dankzij Marianne van Auvergne Immo gelukkig al snel gevonden hadden.
En zo kwam de trein met daarop onze droom op maandag 30 september abrupt tot stilstand. Op zondag namen we afscheid, samen, maar ook ieder op onze eigen manier. Tranen en herinneringen wisselden elkaar af. Met een hart vol verdriet zei ik voor de laatste keer de vertrouwde woorden “dag huis”. Dit keer niet, zoals al die voorgaande jaren als we na een vakantie terug naar Nederland reden, gevolgd door “tot snel huis”. Maar door “dank je wel huis voor 8 fijne jaren en een rugzak vol mooie herinneringen”.
Ondanks mijn verdriet voelde ik – gelukkig – ook dat het goed is zo. Ik had diep in mijn hart weliswaar liever een andere koers gevaren, maar ik zie dat ons nieuwe begin in Nederland een positief effect heeft op Henk. Ik zie hem opleven, sterker worden, rustiger worden, evenwichtiger worden en ik zie hem zijn humor terugvinden. En daar doe ik simpelweg alles voor.
Natuurlijk leven we ondanks alle goede ontwikkelingen ook in Nederland nog dagelijks met de realiteit en de gevolgen van NAH. NAH is geen jas die je uit kunt doen. NAH is er, altijd, soms zichtbaar, maar vaak ook niet. We moeten er bij alles wat we doen of willen rekening mee houden. Plannen moeten regelmatig bijgesteld worden, ideeën weer veranderd. Maar zeg nou zelf, wat is er mooier dan de kans te krijgen om samen een nieuwe droom te zoeken om na te jagen?
Die droom is er nog niet. Maar wel is er een nieuw begin, een basis, een fundering om op te gaan bouwen. Voor Henk is dat nu nog primair gericht op verder herstel, op nog sterker worden, met hulp van fysio (actieve sessies afgewisseld met ontspanning), handtherapie, personal training en 3-4 keer per week sporten.
Zelf zet ik sinds begin oktober als interim HR Business Partner voorzichtig mijn eerste stappen op het pad van zelfstandig ondernemerschap. Ik ben geen ondernemer pur sang, maar heb wel een hart dat bij HR ligt. De toekomst zal mij leren welke wegen ik zakelijk gezien in zal slaan. En welke rol de verliescoach zal (en kan) gaan spelen. Ooit, misschien “iets” met “rouwen op het werk”…. Of misschien wel één van de andere nu nog vage ideeën die door mijn hoofd spelen. Als ik de afgelopen jaren iets heb geleerd dan is het om groots te dromen,maar ook om iedere dag opnieuw een stipje op de horizon te zetten, de flow te volgen en niet te ver vooruit te kijken.
En in die dromen zie ik voor ons ooit ook nog wel eens een nieuw eigen plekje. Ergens waar ik in de rust van de natuur de drukte van de stad kan ontvluchten. Waar ik de horizon kan zien, en een hemel vol sterren. En waar de stilte pijn doet aan je oren. Een maand geleden stond dat plekje in mijn dromen nog in (of heel dichtbij) “onze” postcode in departement 63 in Frankrijk. Nu we een maandje verder zijn, voel ik dat het soms beter is om een droom echt los te laten. Die postcode en de regio er omheen heb ik voor de komende jaren daarom maar bestempeld tot mijn ideale vakantiebestemming. En dat nieuwe stilte plekje? Misschien komt dat er ooit, maar niet meer op 800 km rijden, misschien ook niet en ook dan is het goed. Tot die tijd blijf ik dromen. En als de heimwee weer eens toeslaat, blader ik een avondje door mijn fotoboek vol mooie Franse herinneringen.
De wondere wereld van NAH 