Dag 2019

Op deze laatste dag van het jaar worden er niet, zoals vorig jaar, oliebollen gebakken. Ook staat er geen brood te rijzen bij de kachel. We maken ons niet klaar om vanavond bij Pierre met een uitgebreid diner het nieuwe jaar te verwelkomen met onze buren van La Verge. En ook het Oud en Nieuw feestje bij Jan en Yvonne laten we dit jaar aan ons voorbij gaan. Deze 31 december lijkt doordat ik een dagje vrij heb genomen weliswaar op een extra zondag, maar voelt, ondanks de toenemende knallen van vuurwerk, voor mij verder een dag als alle andere.

En toch…. merk ik dat ik vandaag onbewust aan het terugkijken ben en dat ik blader door de herinneringen die van 2019 weer een veelbewogen jaar maken.

De verschillen met 31 december 2018 zijn groot en tegelijk ook heel erg klein. Een jaar geleden kon ik me – gelukkig – nog niet bedenken dat we Oud en Nieuw in 2019 in Spijkenisse zouden ‘vieren’. Ik had er nog geen weet van dat ik La Verge niet meer ‘thuis’ zou noemen (ook al voelt het voor mij nog steeds wel zo). Een jaar geleden wist ik nog niet dat 2019 ons opnieuw een koerswijziging zou gaan brengen. Ik wist wel dat onze reis door de wondere wereld van NAH ons ook in 2019 langs hoge toppen en door diepe dalen zou brengen. Gelukkig wist ik ook dat we samen sterk genoeg zouden zijn om uit de dalen van 2019 te kunnen klimmen.

In mijn laatste blog van 2019 ben ik dankbaar voor iedereen die er voor ons was, voor iedereen die ons gesteund heeft, voor alle bemoedigende woorden en de hulp die we, ook ongevraagd, gekregen hebben. De verhuizers bijvoorbeeld, die niet alleen lief en geduldig alle vragen van Henk beantwoord hebben, maar die ook bereid waren om iets extra’s te doen. Onze Franse makelaar die de uiteindelijke kopers wist over te halen om ook ons huis te gaan bezichtigen. De fysio die direct met Henk de draad weer opgepakt heeft. De fysio in Brunssum die met fasciatherapie bijzondere resultaten wist te bereiken. De sportschool waar Henk gemotiveerd wordt om steeds dat stapje extra te doen en waar op alle fronten met ons meegedacht (en meegeleefd) wordt. Mijn ouders die volgend jaar allebei 80 hopen te worden en die nog steeds altijd voor ons klaar staan. En onze lieve vrienden natuurlijk die niet alleen met een klein gebaar heel veel begrip tonen, maar die ons ook letterlijk een helpende hand toesteken.

Als ik zo blader door het boek van 2019 dan voel ik me voornamelijk heel erg rijk. Ik realiseer me dat ik eigenlijk best gelukkig ben, ondanks de vele moeilijke, verdrietige momenten die 2019 ook gekend heeft, ondanks het afscheid van ons huis en onze droom van een leven in Frankrijk, ondanks mijn heimwee en ondanks de dagelijks terugkerende momenten van rouw en verlies. Bladerend door 2019 zie ik namelijk ook het geluk in Henk’s ogen als ik na een werkdag weer naar binnen stap en de blijde glimlach als we samen oefenen of trainen in de sportschool. Ik zie dat Henk in Nederland niet meer bang is om naar buiten te gaan. Ik zie hem meer zelf de controle nemen, zelf dingen regelen. Ik zie hem initiatief nemen. Maar het allerbelangrijkste is dat ik sinds we terug zijn in Nederland, na een jaar van stilstand en achteruitgang, gelukkig weer tekenen en bewijzen van vooruitgang zie.

Op deze laatste dag van het jaar kijk ik ook alvast een beetje vooruit naar 2020. Op 2 bladzijden van het nieuwe jaar hebben we zelf al een stipje gezet om naar uit te kijken: de Red Hot Chili Peppers op Pinkpop en het optreden van The Revolution in Tivoli. Op andere bladzijden hebben anderen dat al voor ons gedaan, waardoor er verspreid over het jaar een aantal feestjes en een avond met oude vrienden op ons wachten. Samen gaan we in 2020 nieuwe dromen maken, kansen grijpen en een boek vol mooie herinneringen schrijven.

Vanavond zeg ik – met een vol doosje herinneringen veilig opgeborgen in mijn hart – dag tegen 2019 en verwelkom ik 2020 . Een jaar waarin het Henk hopelijk gegund is om opnieuw veel doelen te bereiken, de nieuwe stijgende lijn vast te houden en steeds weer te verbeteren. Kijkend naar het jaar dat bijna achter ons ligt, stap ik straks om middernacht vol vertrouwen het nieuwe jaar in.

Ik wens al mijn lezers tot slot een goede jaarwisseling en een sprankelend 2020 toe. Dank dat jullie hier waren en ik hoop jullie ook in het nieuwe jaar regelmatig op de plek te mogen begroeten. Als afsluiting van deze blog herhaal ik de woorden waarmee ik gisteren de Mindful Maandag blog van de verliescoach eindigde: “Leef 2020 zoals het komt, droom grote dromen, omarm je geluk en huil om je verdriet. En weet dat achter ieder diep dal een hoge top met fantastisch uitzicht op je wacht”.