Een nieuw gevecht…..

“You never know how strong you are, untill being strong is the only choice you have” – Bob Marley

Ik ben in de afgelopen jaren regelmatig verrast door mijn eigen kracht en weerbaarheid. Soms moest het uit mijn tenen komen, soms moest ik heel lang zoeken, maar iedere keer vond ik toch weer ergens diep van binnen een nieuwe bron van kracht.

Na een kleine 4 jaar wondere wereld van NAH was ik daardoor bijna gaan denken dat niets ter wereld mij nog omver zou kunnen blazen. Bijna…. Want toen werd het donderdag 24 september 2020 en belanden wij in een nieuwe orkaan van ongekende omvang.

Een paar weken eerder had ik een rond/ovaal knobbeltje gevoeld, op een “rare” plek in mijn lichaam: tussen mijn borst en mijn sleutelbeen, ter hoogte van mijn borstspier. En hoewel er een “familiare aanleg” voor borstkanker bestaat, gingen er op dat moment nog geen alarmbellen rinkelen. Ik had die week veel en fanatiek gesport en dacht, misschien naïef, dat mijn spier wat tegengas gaf.

Een week of 3 later zat het knobbeltje er echter nog steeds. Dat gaf onrust en dus belde ik mijn huisarts. Haar vertelde ik afgelopen dinsdag mijn verhaal. Zij dacht dat het een “gewone huis-tuin-en-keuken” lymfeklier was, maar stuurde mij voor de zekerheid toch door naar de mammapoli voor verder onderzoek. Donderdagochtend stapte ik daarom zonder al te grote zorgen in mijn uppie bij dr Pieters de spreekkamer in. Ook bij haar gingen er geen alarmbellen af.

Wel stuurde ze me door naar de afdeling radiologie voor het maken van een mammografie en een echografie. Die zijn een jaar geleden ook gemaakt, dus ze pasten in mijn idee mooi in mijn rijtje van jaarlijkse controle.

Op de mammografie kregen ze het knobbeltje niet in beeld; daar zit het simpelweg te hoog voor. De echo zou dus uitsluitsel moeten geven. En hoewel het knobbeltje mooie rechte wanden heeft (visualiseer de vorm van een american football), en op het oog alle schijn had dat het goedaardig was, kon de radioloog dit laatste niet met 100% zekerheid zeggen. Om ook de laatste 2-3% zekerheid te krijgen, heeft hij een punctie gedaan. De uitslag hiervan zou ongeveer 5 kwartier op zich laten wachten.

Henk was inmiddels klaar met zijn afspraak bij het NAH Expertise Centrum, tegenover het ziekenhuis, en was naar mij toegekomen. Het wachten voelde langzaam zenuwslopend, vooral omdat 5 kwartier als snel 1,5 uur werd, 1 uur en 3 kwartier werd en we pas na bijna 2 uur wachten bij dr Pieters binnen werden geroepen.

De atmosfeer in de kamer was anders dan eerder die ochtend en haar boodschap was totaal niet wat ik had verwacht. In de punctie zijn cellen gevonden die de patholoog niet vertrouwt en die waarschijnlijk kwaadaardig zijn. Dat op zich was al een grote schrik. Maar de bom sloeg pas echt in bij haar volgende woorden: de cellen die gevonden zijn, lijken op longkanker. Sinds dat moment blijven er een aantal zaken door mijn hoofd spoken. Één daarvan is ongeloof, ik ben namelijk een levenslange fervente niet-roker. Een ander spook brengt zorgen om en voor Henk. Een derde spook heet “uitgezaaid”. En vooral die laatste laat zich maar moeilijk verjagen.

Ook de artsen hadden deze uitslag niet verwacht. Het klopt ook niet bij het beeld dat ze zien als ze naar mij, een ogenschijnlijk gezonde en fitte 50-er, kijken. Om meer zekerheid te krijgen over de aard en herkomst van het knobbeltje is er donderdagmiddag een biopsie gemaakt en daar krijg ik dinsdag (of als het tegen zit woensdag) de uitslag van. Henk en ik hebben dus nog een aantal dagen vol spanning, zorgen en onzekerheid voor de boeg.

Vrijdagochtend heb ik in mijn patiëntendossier het verslag van de patholoog gelezen. Het bericht van donderdag wilde maar niet landen. Dit kon toch niet over mij gaan? Ik moest dus gewoon met eigen ogen zijn terugkoppeling zien. Hij schrijft over een beeld dat zeer verdacht is voor (niet-kleincellige) longkanker. Maar ook dat weke delen kanker wordt overwogen. Al met al berichten die ons reden geven tot grote zorg.

Henk en ik hebben elkaar sinds donderdag al meerdere keren stevig vastgehouden, ongeloof en een bizar gevoel van onwerkelijkheid overheersen. De rollen zijn ineens omgedraaid: Henk steunt en troost mij en spreekt mij moed en vertrouwen in.

Het besef dat dit echt over mij gaat, wil ook een paar dagen later nog steeds niet landen. Ik ben bang, natuurlijk ben ik bang, maar ik ga de komende dagen al mijn moed en kracht verzamelen om een nu nog onbekend gevecht aan te gaan…. En ik ga straks alles doen wat in mijn macht ligt om het monster in mijn lichaam te verslaan…. Ik kan, ik wil, ik mag Henk namelijk niet alleen laten in de wondere wereld van NAH.