Lichtpuntje tijdens het wachten

Vrijdag 2 oktober 2020

En dan moet je wachten, in mijn gevoel zelfs eindeloos lang wachten. Hoewel het ziekenhuis er echt vaart achter zet en ik dinsdag “al” een vervolg afspraak met de oncologisch chirurg heb. En dat is “al” een week na de diagnose en “maar” 1,5 week na de eerste afspraak op de mammapoli, de punctie en de biopsie. Maar jongens, wat duurt een week nu ineens lang! De tijd kruipt voorbij en seconden lijken wel uren te duren.

Ook de aanvullende onderzoeken zijn met een enorme voortvarendheid ingepland: het laatste gaatje op de MRI van gisteren was voor mij. Voor de CT is vanochtend zelfs uitgeweken naar de SEH omdat er op de afdeling radiologie deze week geen plek meer was. Hoewel ik blij ben met de haast, verhoogt het tegelijk de mate van urgentie. Als dan ook de medewerkers op de SEH zeer verbaasd zijn dat ik via de poli naar hen verwezen ben voor een CT, dan realiseer ik me eens te meer dat dit geen gewone handelwijze is. Niet gek dus dat mijn angst alleen maar groter wordt.

Ik doe mijn best om de tijd op een goede, positieve, manier te doden en de angst en doemscenario’s niet de overhand te laten krijgen. Dit lukt het ene moment beter dan het andere moment. Vooral de onzekerheid, het niet weten of ik überhaupt een kans op genezing krijg, is killing. Als ik eenmaal weet wat de opties zijn, kan ik me daar op gaan richten. En kan ik kracht gaan verzamelen voor het grootste gevecht van (en voor) mijn leven. Ik weet nog niet hoe of waar ik die kracht ga vinden. Maar ik weet wel dat die kracht er is, ergens, waar dan ook. En dat ik ‘m zal vinden!

Henk heeft de afgelopen dagen meerdere keren gevraagd wat er in mijn hoofd omgaat. Hij vindt mij zo kalm en zo gelaten. Henk huilt inderdaad vaker dan ik. Maar dat komt ook door zijn NAH. Ik slik mijn emoties in, dat heb ik altijd al gedaan. Maar wie goed kijkt, ziet wel degelijk het verdriet en de angst in mijn ogen. Heel af en toe knalt de druk even van de ketel en komen ook bij mij de tranen.

Ik probeer Henk zo goed mogelijk uit te leggen wat er door mijn hoofd spookt en waar ik aan denk. Maar de gedachten wisselen zich zo snel af en razen met zo’n tempo door mij heen dat ik ze soms zelf maar met moeite vast kan pakken. Laat staan dat ik ze onder woorden kan brengen. Laat staan dat ik de juiste woorden kan vinden.

Op de momenten dat het ons lukt om gevoelens, gedachten en woorden te delen, zijn de gesprekken emotioneel, intens en vol liefde voor elkaar. Op de momenten dat het ons niet lukt, is de toon van onze woorden soms wat geïrriteerd, vertroebeld als we zijn door onze angst en ons verdriet. Juist op die momenten laat ook NAH zich zien, als extra complicerende factor in een toch al ingewikkeld geheel.

We houden elkaar letterlijk en figuurlijk nog steeds stevig vast. Henk heeft mij nodig. Maar ik hem nu ook! Gelukkig heeft Henk ergens in die brei van NAH een nieuwe bron van kracht aan weten te boren en kan hij er nu het nodig is ook voor mij zijn.

Zaterdag 3 oktober 2020

Ik was gisteren tot hier gekomen met het schrijven van dit blog en toen werd ik gebeld door de mammacare verpleegkundige met de mooie woorden dat er op de CT scan geen uitzaaiingen waren gevonden. Die lieve schat had vlak voor het weekend nog even in mijn dossier gekeken of de uitslag van de CT scan toevallig al bekend was. Toen dat zo bleek te zijn, heeft ze gelijk de telefoon gepakt om mij even te bellen. En daar ben ik haar zo onwijs dankbaar voor! Nu stap ik dinsdag toch met een heel ander gevoel bij de arts naar binnen…..

Met haar woorden viel er gisteren letterlijk een loden last van onze schouders af. Er kan nu namelijk een behandeling starten die gericht is op genezing. En dat klinkt Henk en mij natuurlijk als muziek in de oren….