Mijlpaal

Henk en ik leerden elkaar kennen op de sportschool. Ik zal het nooit vergeten. Zomer 2005, donderdagavond, ineens was hij daar, samen met een vriend, in ‘mijn’ Body Pump les van Bianca Karel. Na afloop maakten we een praatje. De week daarop deden we dat weer. En ik? Ik viel als een blok voor deze leuke man.

Na een tijdje om elkaar heen gedraaid te hebben, en een beetje koudwatervrees van Henk, werden we begin 2006 een setje. Henk wist mij al snel mee te krijgen naar een spinningles. Ik had niet het idee dat het iets voor mij zou zijn, maar dat zou ik natuurlijk nooit hardop toegeven. Tot mijn eigen verrassing smaakte die eerste les naar meer en voor ik het wist zat ik meerdere uren per week naast Henk op een spinningfiets. Vooral de lessen van Perry op woensdagavond waren favoriet.

Maar het bleef niet bij spinning alleen. In het prille voorjaar van 2007 reed ik mijn eerste kilometers op een geleende racefiets en datzelfde jaar fietste ik tijdens de Amstel Gold Race mijn eerste toertocht ooit. 60 km was de bedoeling, maar door een gemiste afslag werden dat er uiteindelijk maar liefst 90.

Ook ik had het “racefiets virus” te pakken, kocht mijn eigen fiets en Henk en ik trapten samen heel wat kilometers af. Door de weeks een simpel rondje vanuit huis, in het weekend vaak een toertocht ergens in Nederland. En stond er eentje in de Limburgse heuvels op de planning? Dan deden we vooraf als training een avondje Brienenoordbrug, hoogtemeters maken.

In augustus 2016 fietsen wij onze laatste toertocht. Volgens mij was het er eentje van de DTC in Driebergen, maar dat weet ik niet meer zeker. Sindsdien staat mijn fiets in de schuur te wachten op betere tijden.

Henk was naast racefietser ook een mountainbiker. Met vrienden reed hij regelmatig een ritje door het bos of over een mountainbikeparcours. Na zijn herseninfarct bleek de racefiets helaas een brug te ver. Zijn handfunctie was niet voldoende hersteld om met links te kunnen remmen en schakelen. Op de mountainbike lukte dat gelukkig wel. Dus kocht ik ook een mountainbike, zodat we toch samen konden blijven fietsen.

De eerste jaren fietsten we steeds hetzelfde kleine, vertrouwde rondje. Dat was voor Henk al spannend genoeg. Vorig jaar wilde hij ineens een wat groter rondje proberen. Dankzij de wekelijkse Tacx training met Elmar had hij inmiddels zoveel kilometers in de benen dat het buiten fietsen naar meer ging smaken. Het werd vervolgens een sport om te kijken of datzelfde rondje steeds een beetje sneller kon. Samen fietsen werd zo weer steeds meer samen trainen.

Vorige maand reden we voor onze eerste rit een andere, langere, route. Voorheen zou dit voor Henk vooral heel erg spannend zijn geweest. Dit keer ging het hem zo goed af dat ik visoenen van nieuwe toertochten op mijn netvlies zag. Niet meer op de racefiets, wel op de mountainbike. Geen 80 km of meer, maar een rondje van 30 km (om te beginnen). Geen gravel tocht, mountainbikeparcours of bospad, maar gewoon op het fietspad of op de weg. Henk vond het een goed plan!

En zo wagen we ons op zondag 30 juni aan onze eerste toertocht sinds 2016. We fietsen dan de recreatietocht van CYCLENL, een sponsortocht voor de Hartstichting door de Kroondomeinen en de bossen rondom Apeldoorn.

Ik had nooit durven dromen dat we ooit weer samen, bijna net als vroeger, her en der in Nederland op de fiets zouden zitten. Dat dit weer kan, is niet alleen zowel fysiek als mentaal een enorme mijlpaal, maar voelt ook als een heel fijn en kostbaar cadeautje.

Oh en bedenk je na het lezen van dit blog spontaan dat je één van ons wilt sponsoren? Dan vinden wij dat natuurlijk erg lief. Sponsoren mag – maar hoeft niet (!) – door ons onder de tab “sponsor -> sponsor een deelnemer” op te zoeken op de website van CYCLENL 😊.