Over een kleine maand reizen we al 8 jaar door de wondere wereld van NAH. Het lijkt als de dag van gisteren. Een leven voor en een leven na; een wereld van verschil. Soms bijna niet voor te stellen hoe het “vroeger” was, tegelijk de beelden van toen nog kraakhelder en scherp op mijn netvlies. Het gemis, het verdriet, de diepe rouw, het wil maar niet slijten.
We rijden samen een intense rit, die we allebei toch heel anders ervaren. Soms vinden we elkaar in gedeeld verlies, gedeeld gemis. Maar veel vaker volg(d)en we elkaar letterlijk en figuurlijk niet.
Henk’s emoties zijn de mijne niet, en andersom. Mijn verdriet is het zijne niet, en andersom. Beweegt Henk zich richting de top van onze achtbaan, dan roetsj ik net met een enorme vaart van het hoogste punt richting een diep dal, en neem onderweg ook nog een paar kurketrekkerbochten mee. En toch is er gedeeld verdriet en gedeeld gemis.
Gemis van een vroeger leven, gemis van verloren dromen, gemis van hoe wij samen waren en van alles wat ooit zo vanzelfsprekend was.
Ons leven samen is niet meer wat het geweest is, en wordt niet hoe we het ooit bedacht hadden. We kunnen ons samen heel verbonden voelen, maar ook heel alleen en eenzaam. We begrijpen elkaar nog steeds zonder woorden, één blik is dan al genoeg. Maar soms snappen we elkaar totaal niet, hoeveel woorden we ook gebruiken. Dan praten, denken, voelen en leven we even volledig langs elkaar heen.
De wondere wereld voelt soms donker, grauw, en grijs. Maar gelukkig is het niet alleen maar kommer en kwel en schijnt de zon nog regelmatig even tussen de wolken door.
Levend verlies wordt het genoemd, of ook wel levende rouw. Henk is er immers nog, maar tegelijk ook niet meer. NAH heeft hem – en ook mij – veel ontnomen. Het verdriet daarover is er altijd, soms nadrukkelijk op de voorgrond, soms heel stilletjes en voor anderen bijna niet meer zichtbaar.
In al die jaren van gedeeld en ongedeeld verdriet, is onze liefde voor elkaar altijd een verbindende factor gebleven. Onze band is nog altijd hecht en sterk. Niemand die tussen ons in kon of kan komen. En sinds die inktzwarte eerste dag nu bijna 8 jaar geleden vecht ik als een leeuwin voor Henk en doe ik veel, zo niet (bijna) alles om iedere dag van zijn leven een klein beetje kleur te geven.
De wondere wereld van NAH 
Wat zeg je dat weer mooi Ellen.
ons hart gaat naar jullie uit.
liefde zal overwinnen, je kiest elke dag voor elkaar.
hou jullie (liefde) sterk
XXX
xxx
Ik herken altijd zo veel in jouw schrijfsels. Het is bijna eng.
poeh,wat gruwelijk herkenbaar ❤️
Weer prachtig geschreven. En zo herkenbaar… Je weet dat ik ook ervaring hiermee heb; weliswaar heel lang geleden en niet met m’n partner (met mijn moeder).
Hartelijke groet. Loek
heb hetzelde meegemaakt alleen met 3 kleine kinderen hij was 45 tien ons het overkwam.hij ging na xijn werk en werd gebeld uit het ziekenhuis u man ligt in het ziekenhuis smorgens om 7 uur kinderen net wakker om na school te gaan schoon ouders gebeld of ze snel konden komen nou dan kom je daar aan en dan zie je dat het niet goed is en maar wachten en wachten tot savonds laat hij moest worden geopereerd in tilburg dus daar heen gegaan de operatie stond gepland om 7 uur s ochtens maar er was een groot risico dat hij het niet zal halen dus alle familie gebeld in een mum van tijd stonden er met familie en vrienden 40 man om mij te steunen nou we kregen daarna goed bericht de operatie aan zijn schedel was goedgelukt maar moesten toch afwachten hie kom hij eruit hij heeft daar ongeveer 2maanden op de ic gelegen daarna na nijmegen ook 2 maanden daarna een jaar gerevalideerd dus bijna anderhalf jaar van huis elke dag op bezoek geweest mijn schoonouders hebben door de weeks elke dag opgepast want ik ging elke dag om 6 uur al weg na hem toe en kwam rond 10 uur weer thuis