Vakantie

Vroeger was vakantie altijd zo simpel: we pakten ons kleine Mazdaatje in, tentje, gaspitje, luchtbed, inklapbaar tafeltje, stoeltjes, koffer op het bagagerek, dak open en hup… gaan. Richting Frankijk, bestemming niet helemaal bekend. Onderweg picknicken, stoppen op de eerste camping die ons aansprak. Na een paar dagen verkassen. Soms een bed and breakfast tussendoor. Twee weken zon, genieten, heerlijk eten, relaxen.

Eén keer deden we luxe: ons cabriootje ging in Duitsland op de autoslaaptrein en zo reden we, al slapend, naar Genua, waar we onze weg vervolgden richting Toscane. We eindigden onze Italiaanse roadtrip in Trieste, waar we nog een paar dagen luxe vakantie vierden in een hotel aan de kust en vervolgens de autoslaaptrein terug naar Duitsland namen.

Eén keer deden we ‘gek’. We huurden een T@b, een ieniemienie caravan, hingen deze achter onze vakantie-cabrio en reden naar de Franse Auvergne, de regio die we later “thuis” zouden gaan noemen. Deze vakantie was de start van onze huizenjacht. Een paar maanden later huurden we een gïte voor een 2e huizen-zoek-rondje. Die 2e keer waren we succesvol en vonden we ons Franse droomhuis.

Vanaf eind december 2011 brachten we iedere vakantie door in ons eigen stukje Frankrijk. De ene keer een week, soms 2 en een enkele keer een lang, maar kort, weekend. Met kater Tommy, en later Plof, en een auto vol gereedschap reden we zo’n 5-6x per jaar naar de plek die meer als thuis voelde dan ons huis in Nederland.

In september 2019 verkochten we noodgedwongen en met pijn in ons hart ons Franse (t)huis. De eerste zomers daarna maakten we in onze vakantie dagtochtjes met de cabrio. Zon op ons hoofd, wind in mijn haar en ’s middags gezellig picknicken. Tochtjes met de cabrio wisselden we af met dagjes thuis, ergens lunchen, of ritjes op de mountainbike. Een ritme waar Henk het goed op deed. Ook al miste ik af en toe het ‘echte’ vakantiegevoel van in een andere omgeving zijn, ik koos er toch voor om mee te bewegen met de flow en het ritme van Henk.

Toen ik in 2023 voor mijn werk een nachtje weg moest, teambuilding in IJmuiden, bracht de gedachte alleen thuis te zijn zo veel spanning voor Henk met zich mee, dat ik besloot voor ons een hotel te boeken. Heen en weer rijden was voor mij namelijk geen optie en zo hoefde Henk niet alleen thuis te zijn. En kon ik gewoon met het hele teambuilding programma mee doen. Henk ervaarde toen dat het eigenlijk best leuk en helemaal niet eng is om in een andere omgeving te zijn. Deze ervaring bood ons kansen voor een andere invulling van onze zomervakantie.

Wij deden ook die zomer weer toertochtjes door Nederland. Maar dit keer sliepen we tussendoor steeds een nachtje in een B&B. Ik vond het heerlijk! ’s Avonds uit eten (doen we thuis nooit), ’s ochtends het ontbijt dat voor ons klaar stond. Pure luxe en verwennerij! In 2024 deden we een 2e ronde langs B&B’s, dit keer was dat om meerdere redenen helaas minder succesvol. Eén dag reden we zelfs direct na aankomst bij de geboekte B&B linea recta terug naar huis omdat Henk een paniekaanval kreeg. Ondanks al mijn begrip en empathie was ik de hele terugrit boos en teleurgesteld tegelijk.

Ergens in november vorig jaar bracht Henk de zomervakantie voor 2025 ter sprake. Hij had een plan bedacht en wilde opnieuw een T@b huren en daarmee naar de Auvergne rijden. Ik verklaarde hem voor gek. En de dagen en weken daarna groeven we ons allebei steeds verder in ons eigen loopgraafje in.

Ik wil veel doen om Henk blij en gelukkig te maken, en ging de afgelopen jaren vaak overstag, maar dit ging mij echt 10 stappen te ver. Ik zag alleen maar beren op mijn pad, en kreeg al stress bij de gedachte. We stonden een aantal keer lijnrecht tegen over elkaar, en er vielen wat boze woorden. Maar gelukkig sloten we een compromis….. we gaan niet met een gehuurde T@b naar de camping van Roos en Eric in Gouttières, maar hebben voor 2 heerlijke weken hun gïte gehuurd.

Ik verheug me nu al op het weerzien met oude bekenden, lieve voormalige buren en Franse vrienden. En op het herontdekken van bekende en geliefde plekjes. En tegelijk ben ik bang voor alle emoties die ik ongetwijfeld zal gaan voelen. Een mix van verdriet, verlies, pijn, heimwee, maar ook van blijdschap, plezier, geluk, van “oh ja’s” en “weet je nog’s”.