Kijken jullie er ook zo naar uit? De dagen die langer worden, volop buiten leven en zwoele zomeravonden en luie vrije dagen in de tuin. Hoewel alle seizoenen wel ‘iets’ hebben, kan voor mij het voorjaar toch niet snel genoeg beginnen. Na maanden als een mol vooral binnen geleefd te hebben, snak ik naar buiten zijn. Maar voor het zover is, gaat eerst komend weekend de zomertijd in.
Hoewel op papier verwaarloosbaar, kan dat ene uurtje verschil er toch al voor zorgen dat mijn natuurlijke bioritme wat verstoord raakt. En ook katertje Plof is die eerste dagen altijd wat van slag en laat op ongebruikelijke tijden horen dat het tijd is voor zijn brokjes.
Voor Henk brengt de zomertijd vaak nog net wat meer uitdagingen met zich mee. Henk gedijt namelijk het best bij ritme, rust en regelmaat. In september 2018 schreef ik er al eens een blog over.
Zoals velen met (niet aangeboren) hersenletsel, heeft ook Henk moeite met veranderingen en met het verwerken van veel of van nieuwe informatie. Zijn beschadigde hersenen kunnen ook minder goed omgaan met (plotselinge) verschuivingen in het dagritme.
Dat merk ik bijvoorbeeld als we naar het theater of naar een concert gaan en hij veel later dan normaal naar bed gaat. Dit heeft een grote impact, die nog versterkt wordt door de vele prikkels die in zijn hoofd in de file staan om verwerkt te worden. Henk is tot zelfs een paar later overprikkeld, extreem moe, futloos, soms wat emotioneler, heeft weinig eetlust en gaat nog vroeger naar bed toe. Zijn ritme is duidelijk van slag.
Ook iets kleins en simpels als het ingaan van de zomertijd kan zijn ritme verstoren. Dit kan zelfs een klein jetlag effect hebben. Zijn hersenen hebben simpelweg tijd nodig om zich aan te passen. En te wennen aan de ‘nieuwe’ etenstijd en de ‘nieuwe’ bedtijd.
De wondere wereld van NAH 