Twaalf jaar geleden, een zonnige warme dag in juni. Een mooie cabrio, taart en champagne. Vrienden en familie. Informeel, klein, intiem, helemaal “wij”. En inderdaad toch die witte jurk, al riep ik vooraf met klem dat ik daar écht niet voor zou kiezen.
Iets jonger dan nu, maar ook toen al lang niet meer ‘piep’. Wel vol vertrouwen. In ons, in onze toekomst, in onze liefde en onze dromen.
Nu 12 jaar later, een ander leven in een wondere wereld. Maar nog steeds veel vertrouwen, in ons en in onze liefde. Dromen vervaagden, anderen ruw verstoord door de rauwe werkelijkheid. We overleefden rollercoasters en gingen door diepe dalen. We hielden elkaar stevig vast. Hadden vaak aan 1 woord genoeg, maar spraken soms ook ineens ieder een andere, onbegrijpelijke taal.
Samen waren we altijd al sterk, en samen werden we de afgelopen jaren alleen maar sterker. We zeiden allebei “ja”, volmondig, en zonder aarzelen. We dachten dat we samen de hele wereld aan konden en hadden geen idee wat ons te wachten stond. NAH bracht storm, regen, woeste zeeën, huizenhoge golven. Maar ook dat ene dansje in de regen. Die glimlach van geluk, een blije blik in Henk’s ogen. De zon die nog steeds best vaak schijnt. Samen huilen om wat niet meer kan, maar ook genieten van wat er nog wel is. Koesteren van klein geluk. Soms struikelen maar altijd opstaan en weer doorgaan.
Leven met NAH, sickness in plaats van health, we hadden het 12 jaar geleden nooit kunnen bedenken. En toch was het er ineens. Het bleef, en ging maar niet weg. In al het verdriet, de rouw, het gemis, bracht het mij ook groei. Als mens en als professional. Ik ging schrijven, eerst voor vrienden en familie, toen besloot ik er een blog van te maken. En nu is er zelfs een boek. Ik deed een opleiding tot rouw- en verliescoach en heb daar ook in mijn dagelijkse werk als HR Manager veel profijt van. Ik werd mantelzorger en raakte betrokken bij Stichting Mantelzorgelijk. Ik ging TRX-groepslessen geven en sta inmiddels meerdere keren per week voor de groep.
Vandaag was een mooie dag vol dierbare herinneringen. We maakten er een klein feestje van, met pap en mam, champagne en een tafel vol heerlijke hapjes. Over een half jaar een nieuwe mijlpaal in ons huwelijk. Ook dan zullen we waarschijnlijk proosten met champagne en opnieuw even stilstaan bij die mooie zonnige dag in juni.
De wondere wereld van NAH 