Auteur: Ellen den Boef

Afscheid of nieuw begin

Ellen den Boef

Terwijl het besef dat we ons huis echt gingen verkopen nog moest “landen”, kwam de datum om definitief “dag” te zeggen met rasse schreden dichterbij. En zo was het voor ik het wist maandag 30 september en zat ik bij de notaris dapper mijn emoties in te slikken.

Samen hadden Henk en ik de dag daarvoor ons huis een laatste liefkozend klopje op de muur en de luiken gegeven. Nog één keer stonden we samen vol trots bij onze zelf gerestaureerde waterput. Een laatste blik op het landschap. Nog één keer zwaaien naar de koeien. Dag huis, dag fijne plek, dag droom, dag toekomstbeeld.

We hebben er sinds eind 2011 vele gelukkig momenten beleefd, fantastische feestjes met buren en dierbare vrienden gevierd, samen geklust, geverfd en de waterput opnieuw opgebouwd, genoten van Oud en Nieuw zonder het continue geknal van vuurwerk, gewandeld, gefietst, geskied op de pistes een uurtje verderop, in de zomermaanden bijna ieder weekend een brocante bezocht, heerlijk gegeten….

Maar helaas kende ons paradijsje sinds 3 december 2016 ook een keerzijde. Het verdriet van Henk dat hij niet langer voor het huis kon zorgen, niet langer in staat was om al het onderhoud zelf te doen. Zijn groeiende heimwee naar (de drukte van) de stad tijdens onze sabbatical, waardoor hij zich er steeds ongelukkiger ging voelen en er maar 1 optie mogelijk was… terug naar Nederland en een koper zoeken voor onze ooit zo fijne plek. Een koper die we dankzij Marianne van Auvergne Immo gelukkig al snel gevonden hadden.

En zo kwam de trein met daarop onze droom op maandag 30 september abrupt tot stilstand. Op zondag namen we afscheid, samen, maar ook ieder op onze eigen manier. Tranen en herinneringen wisselden elkaar af. Met een hart vol verdriet zei ik voor de laatste keer de vertrouwde woorden “dag huis”. Dit keer niet, zoals al die voorgaande jaren als we na een vakantie terug naar Nederland reden, gevolgd door “tot snel huis”. Maar door “dank je wel huis voor 8 fijne jaren en een rugzak vol mooie herinneringen”.

Ondanks mijn verdriet voelde ik – gelukkig – ook dat het goed is zo. Ik had diep in mijn hart weliswaar liever een andere koers gevaren, maar ik zie dat ons nieuwe begin in Nederland een positief effect heeft op Henk. Ik zie hem opleven, sterker worden, rustiger worden, evenwichtiger worden en ik zie hem zijn humor terugvinden. En daar doe ik simpelweg alles voor.

Natuurlijk leven we ondanks alle goede ontwikkelingen ook in Nederland nog dagelijks met de realiteit en de gevolgen van NAH. NAH is geen jas die je uit kunt doen. NAH is er, altijd, soms zichtbaar, maar vaak ook niet. We moeten er bij alles wat we doen of willen rekening mee houden. Plannen moeten regelmatig bijgesteld worden, ideeën weer veranderd. Maar zeg nou zelf, wat is er mooier dan de kans te krijgen om samen een nieuwe droom te zoeken om na te jagen?

Die droom is er nog niet. Maar wel is er een nieuw begin, een basis, een fundering om op te gaan bouwen. Voor Henk is dat nu nog primair gericht op verder herstel, op nog sterker worden, met hulp van fysio (actieve sessies afgewisseld met ontspanning), handtherapie, personal training en 3-4 keer per week sporten.

Zelf zet ik sinds begin oktober als interim HR Business Partner voorzichtig mijn eerste stappen op het pad van zelfstandig ondernemerschap. Ik ben geen ondernemer pur sang, maar heb wel een hart dat bij HR ligt. De toekomst zal mij leren welke wegen ik zakelijk gezien in zal slaan. En welke rol de verliescoach zal (en kan) gaan spelen. Ooit, misschien “iets” met “rouwen op het werk”…. Of misschien wel één van de andere nu nog vage ideeën die door mijn hoofd spelen. Als ik de afgelopen jaren iets heb geleerd dan is het om groots te dromen,maar ook om iedere dag opnieuw een stipje op de horizon te zetten, de flow te volgen en niet te ver vooruit te kijken.

En in die dromen zie ik voor ons ooit ook nog wel eens een nieuw eigen plekje. Ergens waar ik in de rust van de natuur de drukte van de stad kan ontvluchten. Waar ik de horizon kan zien, en een hemel vol sterren. En waar de stilte pijn doet aan je oren. Een maand geleden stond dat plekje in mijn dromen nog in (of heel dichtbij) “onze” postcode in departement 63 in Frankrijk. Nu we een maandje verder zijn, voel ik dat het soms beter is om een droom echt los te laten. Die postcode en de regio er omheen heb ik voor de komende jaren daarom maar bestempeld tot mijn ideale vakantiebestemming. En dat nieuwe stilte plekje? Misschien komt dat er ooit, maar niet meer op 800 km rijden, misschien ook niet en ook dan is het goed. Tot die tijd blijf ik dromen. En als de heimwee weer eens toeslaat, blader ik een avondje door mijn fotoboek vol mooie Franse herinneringen.

Opnieuw leren vliegen

Ellen den Boef

Mijn blog over het vertrouwde honk eindigde ik met de woorden “We mogen best onze vleugels een beetje uitslaan en samen opnieuw leren vliegen”. Sinds ik deze woorden schreef, hebben we al een aantal vlieguren gemaakt. Hoewel vliegen….. laat ik het voorlopig maar op voorzichtig fladderen houden.

Henk pakt de draad in Nederland ogenschijnlijk makkelijker op dan ik. Hij is thuis, op een plek die voor hem veilig en vertrouwd is. Hoewel zorgen, angsten en paniek hem blijven kwellen, en hij nog te vaak het bijltje erbij neer lijkt te willen gooien, daalt er tegelijk ook een soort van hernieuwde rust op hem neer. Een belangrijke voedingsbron van zijn angsten is met onze terugkeer naar Nederland als een last van zijn schouders gevallen. Dat zie je, dat voel je, dat proef je.

Het is mooi om te zien dat Henk iedere dag letterlijk en figuurlijk steeds een beetje meer thuis komt. Dingen gaan voor hem op een plek vallen, dagen vinden een nieuw ritme en het leven krijgt langzaam een nieuwe routine. Henk wordt geestelijk en lichamelijk sterker, veerkrachtiger ook. Dat maakt mij blij en versterkt mijn positieve blik naar de toekomst, onze toekomst. Ook al realiseer ik me dondersgoed dat we nog een lange weg door die wondere wereld van NAH te gaan hebben.

Fysiotherapie bij C-Roy doet Henk zichtbaar goed. Een deel van de winst van de afgelopen weken schrijf ik dan ook zeker aan deze 2-wekelijkse sessies toe. Henk is inmiddels ook met handtherapie gestart. Eindelijk…. Hij snakte hier al zo lang naar. En we sporten als vanouds weer zo’n 4x per week. Daarin hebben we allebei onze draai gelukkig heel snel weer gevonden.

Waar Henk duidelijk gedijt in Nederland, blijf ik het echter moeilijk hebben. Ik mis de koeien, de rust, de stilte, de ruimte van onze fijne plek in Frankrijk. Ik vind het bij vlagen heel benauwend om “opgesloten” te zitten tussen de huizen. Geen horizon zien, maar beton, asfalt en daken, waar ik ook kijk. En hoewel we in Spijkenisse – gelukkig – een heerlijk rustig plekje gevonden hebben, ontkomen we natuurlijk niet aan de geluiden van “de stad”. Voor Henk is dit allemaal slechts geruststellend achtergrond geruis. Voor mij neigt het echter naar geluid-vervuiling. Iets waar ik in de stilte van La Verge nou juist zo fijn aan kon ontsnappen.

Gelukkig ligt de natuur voor ons om de spreekwoordelijke hoek. Even de wijk uit en we staan in het oer-Hollandse polderlandschap. Een stukje verderop ligt natuurgebied de Bernisse. Ook het Brielse Meer, het Oostvoornse Meer, de duinen en het strand liggen op een steenworp afstand. Genoeg mogelijkheden dus om de stad even te ontvluchten en lekker uit te waaien.

De eerste stappen om er hier samen iets moois van te maken, hebben we gezet. Zowel op persoonlijk als op zakelijk vlak. Ik ben sinds het begin van deze maand een KvK inschrijving rijker. Onder de noemer “EdB Coaching en Advies” zet ik 2 activiteiten in de markt. Natuurlijk ga ik verder met de verliescoach. En daarnaast pak ik met mijn oude bedrijfsnaam HR Insights het HR vak weer op. En Henk? Henk had zakelijk gezien de primeur en heeft een eerste opdracht voor remote support werkzaamheden inmiddels achter de rug.

Ik ben ervan overtuigd dat ons Nederlandse leven ons stukje bij beetje steeds beter zal gaan passen. Ook als mijn heimwee blijft. En zelfs op de dagen waarop ik alleen maar grijstinten kan zien en mijn verdriet overheerst. Ik weiger namelijk om mijzelf in een negatieve spiraal weg te laten zakken. Ik dwing me daarom regelmatig om bewust te focussen op de kleine geluksmomentjes die er gelukkig ook zijn. En verder is het gewoon fijn om familie en vrienden weer dichtbij te hebben. Onze Franse vrienden worden natuurlijk gemist, maar de Auvergne blijft een mooie vakantiebestemming. Ook voor ons!

Het vertrouwde honk

Ellen den Boef

Ongeveer een week na onze verhuizing naar Spijkenisse begon onze zoektocht naar:

– een fysio voor Henk

– een sportschool voor ons allebei

Alhoewel…..

De fysio kon er uiteraard maar één zijn, dus dat was een makkie. Henk is natuurlijk terug op het vertrouwde adres van Metodiq in Barendrecht. Vorige week pakten ze de draad al voorzichtig weer op. Gisteren was de eerste “echte” sessie en moest Henk flink aan de bak. Moe, voldaan en met een glimlach van oor tot oor (die ik al maanden niet gezien had en die ik zo verschrikkelijk had gemist) stapte hij na een half uur weer naar buiten. Dankbaar voor de oefensessie waar hij in Frankrijk zo naar terug kon verlangen. Trots op de complimenten van C-Roy. Blij dat er niet alleen sprake is van stilstand/achteruitgang in zijn arm, maar ook van belangrijke, cruciale vooruitgang in zijn armfunctie. Er ligt een mooie basis om op verder te bouwen. Eerste doel is om zo snel mogelijk op het niveau van een jaar geleden te komen. Tweede doel is om dit vervolgens te blijven overtreffen. The sky is the limit!

Wat voor Henk ook een heel fijn vooruitzicht is, is dat C-Roy de fascia opleiding gaat doen, waar Lars eerder dit jaar bij Henk zulke fantastische resultaten mee geboekt heeft. We hadden Lars ook dolgraag in ons team gehouden, maar de afstand van zo’n 200 km enkele reis breekt ons op. De praktijk van Lars zit namelijk in Brunssum. En dat is toch net wat te ver voor reguliere, wekelijkse, behandelingen.

Uitdaging 2 was een nieuwe sportschool. Hoewel, uitdaging…… Eigenlijk wist Henk al voor we in Spijkenisse woonden wat hij wilde. En ik misschien diep van binnen ook wel. Maar ik hoopte nog een beetje (tegen beter weten in wellicht) dat we dichterbij huis een goed alternatief zouden kunnen vinden.

En dus… bezochten we de ene na de andere club in Spijkenisse. Waar de ene te groot en te massaal was, de andere te klein of te aftands, en zelfs ik in de volgende moe werd van de dreunende bas, bleef “onze” club in Barendrecht in gedachten aan ons trekken. Gisteren stapten we er binnen om naar C-Roy te gaan. Vorige week was de club ’s middags nog gesloten vanwege vakantie. Nu zijn ze weer open en gisteren waanden we ons allebei in een warm bad. Eén blik was genoeg om te weten dat onze zoektocht ten einde was. We horen weer officieel bij de Club Active “familie”……

Henk kan niet wachten om te starten met sporten. En ook voor mij heeft onze sport-loze periode nu wel lang genoeg geduurd. Ik zag mijn oude liefde Body Combat op het rooster staan en popel om het gevecht met de spoken, de tranen en de demonen in mijn hoofd aan te gaan. Ik hoop dat C-Roy de overbelasting binnen no-time uit mijn schouder krijgt en ik snel kan gaan ontdekken of Combat nog steeds “mijn” les is. En dan nog even puzzelen hoe ik ook Tai Chi in kan passen. Want ook al is mijn laatste les inmiddels al (veel te) lang geleden, ik mis mijn Franse Chi Qong uurtje nog steeds en hoop dat Tai Chi dat gemis kan gaan verzachten.

De eerste stappen om te landen in Nederland zijn hiermee gezet. En ook al grijpen we terug op “oud” en “vertrouwd” toch ben ik overtuigd dat we de juiste keuzes maken. Ons nieuwe leven hoeft immers niet alleen in Spijkenisse te liggen. We mogen best onze vleugels een beetje uitslaan en samen opnieuw leren vliegen.

Verhuizen 2.0

Ellen den Boef

We wonen inmiddels ruim een week in ons nieuwe huis in Spijkenisse. In de chaos van de verhuizing, tussen de vele nog niet uitgepakte dozen en met een lijst vol to do’s gun ik mijzelf vandaag eindelijk even de tijd om achterom te kijken en terug te blikken op de reis die ons hier gebracht heeft.

Het begon allemaal ergens halverwege de maand maart toen Henk mij voorzichtig vertelde dat hij niet gelukkig was in Frankrijk. Hij kon niet aarden op het Franse platteland, had heimwee naar de stad en de “Rotterdamse klei” en begon zelfs bang te worden op de kleine landweggetjes in onze omgeving. Zijn inmiddels fameuze uitspraak dat de vakantie nu wel lang genoeg geduurd had, was voor mij het laatste signaal dat er echt iets moest gebeuren.

Ik gunde mijn emoties de daarop volgende weken maar sporadisch de ruimte. We moesten immers een verhuizing voorbereiden en een koper zoeken voor onze fijne plek in Frankrijk. We telden allebei de dagen af tot 1 augustus, de dag waarop we de sleutel van ons nieuwe huis zouden krijgen. Voor Henk kon dit niet snel genoeg gaan. Maar van mij mocht de tijd best een poosje stil blijven staan.

We hadden maar 2 maanden tot de verhuizing en hebben in die periode keihard gewerkt om alles te organiseren, in te pakken en te regelen. Ons harde werken werd beloond toen op 24 juli de verhuiswagen ons terrein op kwam rijden en:

– alle verhuisdozen ingepakt waren en klaar stonden voor de 2e verhuizing in een jaar;

– ons Franse huis dankzij Marianne Michiels van Auvergne Immo – onder voorbehoud van financiering – verkocht was;

– veel ‘regeldingen’ van het lijstje afgevinkt waren.

In Nederland ging onze inboedel een week in Delft in de opslag om op 5 augustus in Spijkenisse afgeleverd te worden. Zelf bleven we nog een paar dagen in Frankrijk. Onze eigen terugreis stond pas op dinsdag 30 juli gepland. De laatste dagen gebruikte ik vooral om de kleuren, geuren en geluiden van onze Franse plek diep in mijn herinneringen te verankeren. Met kleine rituelen, tientallen foto’s en veel geniet- en geluksmomentjes nam ik op mijn manier afscheid van alle hoeken en gaten van de plek waar wij ooit zo gelukkig waren. Onze buren en veel van onze vrienden hadden we eerder al samen gedag gezegd.

Op dinsdagochtend was het moment suprême daar. We reden met 2 auto’s en een aanhanger vol gereedschap en andere voor Henk belangrijke spullen onze nieuwe toekomst tegemoet. Terwijl de tranen over mijn wangen bleven stromen, liet ik met pijn in mijn hart onze droom in La Verge achter.

De eerste reisdag verliep voorspoedig en bracht ons naar een airbnb in Lacroix Saint Ouen, ongeveer halverwege onze rit. Hier werden we allerhartelijkst ontvangen door onze gastvrouw van (bijna) 92 jaar oud en haar echtgenoot van 90. Na een goede nachtrust en een Frans ontbijt van stokbrood met jam begonnen we woensdagochtend uitgerust aan het tweede traject van onze reis met als eindbestemming Dordrecht. Onze eerste nacht in Nederland logeerden we namelijk bij mijn ouders.

De volgende dag sliepen we voor het eerst in ons nieuwe huis, waar we een paar dagen kampeerden met luchtbed en campingstoeltjes. Maandagochtend stonden de verhuizers om 8 uur voor de deur en werd het toen nog lege huis steeds meer gevuld met dozen, heel veel dozen, en meubels. Eind van de dag stond in de woonkamer alles zo ongeveer op zijn plek en ’s avonds konden we slapen in ons eigen bed.

Het is raar om in een huis te wonen dat qua inrichting en sfeer een mengelmoes is geworden van Frankrijk en Nederland. Henk’s oude antieke kast, het theetafeltje van oma, de salontafel en de banken uit ons Franse huis mixen mooi met de eethoek uit Barendrecht. Overal in huis zie ik deze nog wat onwennige mix terug van dingen van “hier” (NL) en spullen van “daar” (FR).

Waar ik mijn draai in Spijkenisse nog moet vinden, is Henk er al helemaal ‘thuis’. Als we ergens naar toe gaan, kan hij mij bijvoorbeeld vol automatisme naar de Groene Kruisweg dirigeren. Om mij vervolgens vol ongeloof en zelfs een soort van verbijsterd aan te kijken als ik hem vraag “hoe kom ik daar?”. Onze omgeving is voor Henk bekend en vertrouwd terrein. Voor mij is het daarentegen nog zoeken naar mijn weg, letterlijk en figuurlijk.

De vertrouwde omgeving doet Henk op een aantal vlakken zichtbaar goed. De wereld om hem heen boezemt hem minder angst in. Hij neemt meer initiatief en trekt ook sommige regeldingen ongevraagd naar zich toe. En morgenmiddag kan hij al terecht bij zijn oude fysio in Barendrecht. Mooie ontwikkelingen waar het ons uiteindelijk allemaal om te doen is geweest.

Maar ons leven is natuurlijk niet ineens alleen maar hosanna en rozengeur en maneschijn. Onze trouwe metgezel NAH laat in Spijkenisse met overprikkeling en oververmoeidheid luidruchtig en veelvuldig van zich horen. Het onzichtbare letsel drukt hiermee een zichtbaar stempel op de waan van alledag. De impact van de verhuizing is groot. Ook voor mij. Ik mis de rust, de ruimte, de stilte, de heuvels en de buurkoeien. Ik mis de plek die voor mij zo als thuis voelde. We moeten allebei nog wortelen in Spijkenisse. Maar dat gaat ons lukken. Samen gaan we nieuwe automatismen ontwikkelen, een nieuw ritme en een nieuwe balans zoeken. Het heeft even tijd nodig, maar ik ben ervan overtuigd dat we ook nu weer samen de mooiste route door de wondere wereld van NAH uit zullen stippelen.

Eigenlijk heeft alleen Plof ogenschijnlijk geen hinder van de verhuizing. Onverstoorbaar als altijd heeft hij ook in zijn nieuwe huis al diverse plekjes ontdekt waar hij heerlijk lui en volledig zen de dag door kan komen.

Botsende emoties

Ellen den Boef

Nog niet eerder liepen onze emoties zo uit de pas. Waar Henk in volle vaart naar Spijkenisse rent, hang ik achter de kar met mijn hakken in het zand uit alle macht te proberen de tijd stil te zetten, of op zijn minst flink te vertragen. In mijn hoofd tel ik continu de nog resterende dagen tot ons vertrek. Nog “maar” 22 dagen en dan is het 30 juli, de dag waarop wij een nieuwe toekomst tegemoet zullen rijden. Ik ben zo bezig met dit afscheid dat ik finaal vergeet om volop te genieten van al het moois dat nu nog dagelijks om mij heen is.

Het valt me zwaarder dan verwacht om onze droom los te moeten laten. Het vergt kracht (en behoorlijk wat tranen) om het toekomstbeeld waar ik al die jaren naar toe geleefd heb van mijn netvlies te boenen. Ooit zouden wij samen in Frankrijk gaan wonen. We zouden er samen oud worden en simpelweg gelukkig zijn. We hebben hier samen 6,5 jaar over gedroomd, over gefantaseerd, over gesproken, over gezwijmeld. Ik hoefde nooit na te denken wat Henk en ik later – als we groot zouden zijn – zouden doen. Ik zag ons al helemaal zitten. In de zomer heerlijk buiten. In de winter knus bij de houtkachel.

We hebben een jaar lang in onze droomwereld geleefd, maar helaas kon de werkelijkheid niet tippen aan de fantasieën die wij hier al die jaren over hadden. Ieder bezoek aan Nederland maakte de zwarte randjes duidelijker zichtbaar, en voelbaar. En stukje bij beetje viel onze droom steeds meer in duigen. Ik struikel nu dagelijks over de scherven. Ik probeer te zien wat ik heb en vooral ook houd, maar mijn gedachten cirkelen vooral rondjes om wat ik hier straks achter ga laten. Dromen, een toekomst. En in mindere mate de fysieke stenen van onze fijne plek, hoewel ook die al wel een traantje hebben laten rollen. Onze fijne plek kan ik echter meenemen, in foto’s, in herinneringen, in beelden op mijn netvlies. Maar onze droom moet ik hier loslaten, achterlaten en begraven.

Diep van binnen weet ik dat teruggaan de enige juiste keuze is. Mijn hoofd vertelt me dat we in Nederland gelukkig zullen zijn, dat we samen nieuwe dromen zullen maken. En ik weet ook dat we daar kansen en mogelijkheden kunnen benutten die Frankrijk ons niet kan bieden. Maar vooralsnog overheerst het verdriet van loslaten en toekomstig gemis. Henk en ik lopen hierdoor even niet synchroon. Zijn thuis is al in Nederland, maar het mijne staat nog hier in Frankrijk.

Af en toe geef ik toe aan mijn verdriet en laat ik de tranen komen. Dan loop ik even naar buiten en leg ik geuren, beelden en geluiden stevig op mijn netvlies vast. Soms pak ik mijn camera om nog maar zoveel mogelijk tastbare herinneringen te maken. Alsof ik huis en omgeving in al die jaren niet al ontelbare malen op beeld heb vastgelegd. En in de tussentijd probeer ik mijn optimistische zelf te blijven door vooral naar de positieve kanten van een terugkeer naar Nederland te kijken.

Mijn ouders die straks weer “om de hoek” wonen, net als Sanne en Niels. Schoonmama waar we weer eens spontaan op de koffie kunnen gaan. Vriendinnen die net als ik staan te trappelen om gezellig af te spreken en ouderwets bij te kletsen. Ik zie nieuwe mogelijkheden om aan te boren voor de verliescoach en kansen om mijn oude HR vak parttime op te pakken. Maar ook dingen als winkels om de hoek, de fysio voor Henk binnen handbereik en niet meer 40 minuten hoeven rijden naar de sportschool.

Henk en ik zullen straks in Spijkenisse weer heel snel synchroon leren lopen. Maar nu lopen we nog even uit de pas. Henk kan niet wachten tot het 1 augustus is en steekt zijn ongeduld hierover niet onder stoelen of banken. Ook ik tel de dagen af, maar bij mij overheerst de gedachte “nog maar 22 dagen tot 30 juli”. Alsof het nu al een afscheid “voor altijd” is. Alsof we niet nog een keertje terug zullen komen naar ons eigen huis. Of hier straks, later, ooit, op vakantie zullen gaan in een gîte of chambre d’hôte. Om herinneringen te laten herleven, om nieuwe herinneringen te maken en om lieve en dierbare vrienden te bezoeken.

“Partir c’est mourir un peu”

Voorbereidingen op een nieuwe start

Ellen den Boef

Terwijl Frankrijk geteisterd wordt door een hittegolf van ongekend formaat, de kranten bol staan van de superlatieven, en het ene na het andere historische (hitte)record sneuvelt, gaan wij gestaag door met het voorbereiden van onze nieuwe start. Nog een maandje doorbijten (voor Henk) en emoties wegslikken (voor mij) en dan zit ons Franse avontuur er na 13 maanden op.

Gelukkig hebben we het afgelopen jaar om diverse redenen lang niet alle verhuisdozen uitgepakt. Deze kunnen – voorzien van een nieuw labeltje – in de laatste week van juli zo weer de verhuiswagen in. In gedachten heb ik de inhoud van onze Franse kasten inmiddels ook al 10 keer ingepakt. Nu nog de moed en de energie verzamelen om hier daadwerkelijk mee te gaan beginnen. Ach…. ik heb nog een paar weken de tijd en gun mijzelf daarom nog even de luxe van uitstelgedrag.

Ons huis staat inmiddels met gemengde gevoelens “in de etalage”. Ik heb meer moeite met afscheid nemen dan Henk en kan me er daarom ook nog niet toe zetten om de links naar de advertenties van de makelaars – op Social Media – te delen. Heel gek. Aan de ene kant hoop ik dat de potentiële koper morgen voor de deur staat. En als dat zo is, zal ik hem of haar met open armen en veel enthousiasme verwelkomen. Aan de andere kant hoop ik dat hij of zij er nog even over doet om de weg naar ons huis te vinden. Hoezo struisvogelpolitiek? Ik weet dat het onvermijdelijk is. Ik weet ook dat het goed is zo. Alleen mijn gevoel vertelt mij nog iets anders.

En toch wordt ons naderende vertrek op diverse plekken in huis al een beetje zichtbaar. Gereedschappen als betonmolen en houtkloofmachine hebben inmiddels een weg naar een nieuwe eigenaar gevonden en laten lege plekken in ons pand achter.

En ondertussen staan de voorbereidingen voor een nieuw leven in Nederland natuurlijk ook niet stil. De verhuisdatum is definitief gepland en we verdiepen ons in zaken als woonhuisverzekeringen en internet- en energiecontracten. We weten inmiddels welke stappen we straks moeten zetten om de Audi weer een Nederlands kenteken te geven. We oriënteren ons op sportscholen, huisartsen en fysiotherapeuten. Ik ben begonnen om mijn netwerk te informeren over mijn beschikbaarheid voor (interim) HR opdrachten. En er borrelen langzaamaan ook steeds meer nieuwe ideeën op de verliescoach.

De concrete regelzaken die de komende 1,5 maand op de planning staan, geven voor nu houvast en leiden mijn gedachten af van het afscheid dat onafwendbaar is en steeds dichterbij komt. Ik weet met mijn hoofd dat we de juiste keuze gemaakt hebben. Maar ik weet ook dat ik nog vaak met weemoed terug zal denken aan “onze fijne plek”. Het doet pijn om onze droom na jaren van fantaseren en plannen maken los te moeten laten. Het maakt me verdrietig dat de werkelijkheid nooit aan onze dagdromen heeft kunnen tippen.

Onze toekomst strekt zich nog als een blanco hoofdstuk voor ons uit. Alles is mogelijk. Alles kan. Ik ben vol vertrouwen dat de bladzijden zich snel genoeg zullen gaan vullen. Samen kunnen we immers nieuwe dromen dromen. Samen kunnen we er in Nederland iets moois van maken en stap voor stap aan onze toekomst bouwen. De eerste bouwstenen hiervoor liggen in Spijkenisse al op ons te wachten.

Terug naar de basis

Ellen den Boef

Ergens in onze eerste jaren samen, misschien zelfs wel tijdens onze eerste vakantie in Frankrijk in 2007, hebben wij een zaadje geplant. Een zaadje dat in 2010 op de terugweg vanuit de Auvergne tijdens een tussenstop bij Josje in de Morvan wortels kreeg. Het jaar daarop gingen wij tijdens onze vakanties op huizenjacht en in januari 2012 werden wij eigenaar van “onze fijne plek” in de Auvergne. De jaren die volgden droomden we volop van een leven op deze plek waar wij allebei zo gelukkig waren. Een droom die in december 2016 ruw verstoord leek te worden door het herseninfarct van Henk.

Maar Henk herstelde beter dan verwacht, en naarmate zijn herstel vorderde, begon ook onze droom weer te kriebelen. In 2018 besloten we “het” gewoon te gaan doen en niet langer te wachten. Wij wisten immers als geen ander dat een droom ineens in duigen kon liggen. En, zoals de Fransen zo mooi zeggen: il vaut mieux avoir des remords que des regrets. En dus begonnen wij ergens in maart/april vorig jaar vol optimisme en plannen met de voorbereidingen voor een vertrek naar Frankrijk.

Op 18 juni – onze 5e trouwdag – reden wij voor de verhuiswagen uit naar Frankrijk toe. Op 29 juni deden wij voor het laatst de deur in Barendrecht achter ons dicht. Onder de noemer “sabbatical” gingen wij het avontuur, en onze droom, tegemoet. Eerst maar eens een jaar Frankrijk beleven, daarna zouden we wel verder zien. Dat vertelden we tegen iedereen die het wilde horen. Diep van binnen hoopten wij echter allebei dat er na dat eerste jaar nog vele gelukkige, mooie jaren in Frankrijk zouden volgen. We wisten dat het niet altijd makkelijk zou zijn. Maar onze droom verdiende het om geleefd te worden.

Nu, bijna een jaar en veel geknok later, hebben we moeten concluderen dat het wonen in een ander land – ook al ken je de omgeving op je duimpje en breng je er al ruim 7 jaar al je vakanties door – en (onzichtbaar) hersenletsel geen gelukkig huwelijk vormen. De eerste haarscheurtjes werden eigenlijk al in september vorig jaar zichtbaar, ook al wilde ik dat toen nog niet zien. Half februari van dit jaar, tijdens onze eerste week van familie- en vriendenbezoek in Nederland, werden mijn ogen steeds meer geopend. Maar nog wilde ik het onvermijdelijke eigenlijk liever niet zien.

Henk gedijt veel beter in de Rotterdamse klei dan in de lieflijke heuvels van de Franse regio die wij voor altijd in ons hart gesloten hebben. In de weken die volgden werd zijn heimwee steeds zichtbaarder. Heimwee naar de stad, naar de Rotterdamse mentaliteit, naar de omgeving die hem vertrouwd en bekend is.

Daarna ging het snel. Funda werd  één van onze meest bezochte websites. Ook deze huizenjacht bracht ons naar een groot aantal huizen. En weer werden de meesten direct door ons afgekeurd. Te veel “andermans ellende”, duidelijk zichtbare houtrot, keukens en badkamers die van ellende uit elkaar vielen, een huis dat te vies was voor woorden, een ander lag recht tegenover een school. Tot we op een zonnige vrijdagmiddag voor dat ene huis in Spijkenisse stonden. Ik zag een bekende blik in Henk’s ogen verschijnen, een blik die ik bijna 8 jaar geleden hier in Frankrijk ook zag. En ook ik had iets van “dit zou best eens iets kunnen zijn”.  Ook dit keer was het Henk die heel gedecideerd was. “Hier wil ik wonen, El”. Ook dit keer had ik wat meer tijd nodig om het voor me te zien. Want tja, Spijkenisse??? Dat had ik vooraf echt nooit kunnen bedenken. Rotterdam was ooit, lang geleden, een hele bewuste keus. Net als de Auvergne dat ooit ook was. Maar Spijkenisse?

En toch…. zal dat onze nieuwe woonplaats gaan worden. We hebben er, voor zover dat kan in de overspannen huizenmarkt van tegenwoordig, veel over gepraat en lang en goed over nagedacht. Voor Henk was het besluit al in die eerste blik op de woning gevallen. Bij mij duurde het wat langer, maar nu we zo’n 3,5 week verder zijn, begint het ook bij mij te landen en ga ik voorzichtig wennen aan het idee.

Op 1 augustus krijgen we de sleutel en met een beetje mazzel staan de verhuizers al een paar dagen later op de stoep. De komende weken wacht ons een nieuwe ronde van uitzoeken, inpakken, verhuizen en weer uitpakken. En van veel, heel veel, dingen regelen.

Ik ga straks met enorm veel verdriet afscheid nemen van onze fijne plek waar ik zo gelukkig was en waar zoveel mooie herinneringen liggen. Herinneringen die niemand mij meer af kan nemen. Een stukje van mijn hart blijft altijd hier. Een stukje van deze fijne plek heb ik voor altijd in mijn hart gesloten. Ik hoop dat ik er ooit, zonder tranen, zonder pijn en zonder verdriet, maar met een brede glimlach van geluk aan terug kan denken. Wij gaan namelijk niet alleen terug naar Nederland, maar ook definitief afscheid nemen van ons stukje Frankrijk en zoeken inmiddels een koper voor ons mooie huis.

Langzaam komen ook de plannen voor straks, als we terug zijn in Nederland. Ik ga natuurlijk door met de verliescoach. Ik heb in de eerste 4,5 maand dat de verliescoach nu “live” is al een trouwe schare lezers en volgers verzameld. Het opzetten van een coachingspraktijk vraagt echter om geduld en tijd. Beiden heb ik in voldoende mate. ik heb diverse plannen en ideeën om het aanbod van de verliescoach in het najaar verder te verbreden en ik heb het volste vertrouwen dat ik de verliescoach binnen een aantal jaar tot een succesvolle praktijk uit zal kunnen bouwen. Tot het zover is, hoop ik naast de verliescoach nog een aantal mooie (parttime) HR interim klussen te mogen gaan doen.

Ook Henk heeft diverse plannen voor de toekomst, waarin werken aan verder herstel, wekelijkse sessies fysiotherapie, fasciatherapie bij Lars in Limburg, frequent sporten en (vrijwilligers)werk de hoofdrol spelen. Ik eindig dit blog dan ook graag met een inmiddels gevleugelde uitspraak van Henk: “de vakantie heeft nu wel lang genoeg geduurd, El”.

De wondere wereld viert zijn eerste verjaardag

Ellen den Boef

Mijn blog bestaat vandaag precies een jaar. Een jaar, 12 maanden, 365 dagen, 20 blogs, heel veel woorden, ruim 2.500 bezoekers, bijna 3.800 weergaven. In de wereld van blogs zijn dit slechts druppeltjes op een gloeiende plaat. In mijn wereld zijn dit echter getallen om trots op te zijn. En dat ben ik dan ook.

Met mijn verhalen uit de wondere wereld van nah heb ik in een jaar tijd ruim 2.500 bezoekers naar dit blog weten te trekken. Dat zijn 2.500 mensen die meerdere van mijn blogs, en sommigen misschien zelfs maar een paar van mijn woorden, gelezen hebben. En die daarmee met een klein beetje meer kennis over en hopelijk vooral met iets meer begrip voor nah mijn blog verlaten hebben.

Ik wil al mijn lezers bedanken en hoop jullie in de komende jaren nog vaak als vaste bezoeker en trouwe lezer te mogen verwelkomen!

Liefs, Ellen

Liefde, kracht en sterk zijn

Ellen den Boef

Ik hoor regelmatig dat ‘men’ mij zo sterk vindt. ‘Men’ noemt mij dan een krachtige vrouw. En zegt dat ‘men’ zo veel bewondering voor mij heeft en dat ‘men’ zo onder de indruk van mij is. En dat zegt ‘men’ omdat ik al bijna 2,5 jaar achter Henk sta, naast Henk sta en zo nodig voor Henk ga staan. Ik steun hem, ik help hem, ik motiveer hem en ik enthousiasmeer hem waar ik kan en zo veel ik kan. Voor mij is daar niks raars of bijzonders aan. En het is voor mij al helemaal geen prestatie om te doen wat ik doe. Ik houd namelijk van Henk, met heel mijn hart en heel mijn ziel. Ik hield van hem op 18 juni 2013 toen ik volmondig “ja” zei tegen een lang leven samen. Ik hield van hem op 3 december 2016 toen ons leven plotsklaps zo anders werd. En ik houd nog steeds van hem op 12 april 2019. En straks op 18 juni 2019 zeg ik in gedachten opnieuw volmondig “ja” tegen ons leven samen. Net zoals ik dat eigenlijk iedere dag wel één of meerdere keren in stilte doe.

Ik denk nog vaak terug aan dat ene moment op de sportschool waarop ik voelde dat mijn hart zich voor hem openstelde. Henk sprak over zijn kinderen en deed dat met zo oneindig veel liefde en trots, in zijn stem, in zijn blik en in zijn hele houding, dat ik ter plekke onherroepelijk als een blok voor hem gevallen ben. Dat gevoel is in de jaren daarna nooit meer weggegaan.

De Henk die ik in de zomer van 2005 leerde kennen, heeft mijn leven op heel veel manieren verrijkt. En ik prijs me dan ook gelukkig dat ik hem met mijn verhalen over zelfbedachte recepten heb kunnen verleiden om een keer bij mij te komen eten. De afloop van dit verhaal is bekend. Zou het leven een sprookje zijn, dan zou dit verhaal nu eindigen met de welbekende woorden “en zij leefden nog lang en gelukkig”.

Het echte leven kan weliswaar sprookjesachtig mooi zijn, maar is zeker geen sprookje. En toch geloof ik nog steeds in ons “lang en gelukkig”. NAH bracht uitdagingen en hobbels op ons pad, sommigen zichtbaar, velen onzichtbaar. NAH heeft ons leven er ook niet makkelijker op gemaakt. De NAH uitdagingen zijn er echter om overwonnen te worden, de hobbels zijn er om genomen te worden. En als ons dat steeds opnieuw blijft lukken, hoeveel kracht het soms ook kost, dan blijft ons een uitzicht gegund op het “lang en gelukkig” uit het sprookje.

Voor mij is onze liefde sterk en krachtig genoeg om in alle NAH stormen overeind te kunnen blijven. Ik herken bij mijzelf inmiddels een patroon van “ik ben sterk” via “ik wankel” terug naar “ik ben sterk”. Het lukt mij hierdoor iedere keer opnieuw om mijn kracht te hervinden. Wandelen, sporten en Qi Gong helpen mij daar ook bij. En schrijven voor mijn praktijk de verliescoach. De tips en adviezen die ik in mijn blogs verzamel, bieden ook mij regelmatig een handvat in moeilijke tijden.

Voor Henk is het pad lastiger begaanbaar, waardoor hij vaker en meer wankelt. Soms ziet hij onderweg geen uitweg meer, en dan vecht en knok ik voor 2. Opgeven is geen optie en ik hoop dat Henk dat ook zo kan blijven zien. Ik hoop dat het hem lukt om zijn monster van depressie te verslaan. Dat het hem lukt om de zon weer in zijn leven te zien schijnen.

Eye openers en inzichten

Ellen den Boef

Hebben jullie dat ook wel eens? Dat je ineens, op een totaal onverwacht moment, tegen een eye opener en nieuwe inzichten aanloopt? Mij overkwam het eerder deze week toen ik een stukje proza las waar ik veel van mijzelf in herkende. Het ging niet over mij, en toch las ik over mijn eigen worsteling en over mijn eigen angsten. Diep van binnen kende ik al deze gevoelens natuurlijk al wel, wist ik zelfs al waar ze vandaan kwamen, maar nu durfde ik het – eindelijk – ook hardop aan mijzelf toe te geven. Dat alleen al zorgde voor een zee aan ruimte voor mogelijke oplossingen.

Ruim een half jaar geleden begonnen Henk en ik aan een nieuw traject van onze reis door de wondere wereld van NAH. Dit deel van onze “wereldreis” bracht ons naar onze fijne plek in de Franse Auvergne. Onze plek waar wij al zo veel gelukkige uren, dagen en weken doorgebracht hadden. Het viel ons daardoor heel erg zwaar dat ons traject hier veel hobbeliger bleek te worden dan wij vooraf ooit hadden kunnen bedenken. Maar wij hadden dan ook geen rekening gehouden met het zwarte moeras van Henk’s depressie.

Een moeras wat niet alleen Henk, maar ook mij danig in zijn greep wist (en weet) te houden. Ik heb de afgelopen maanden met al mijn liefde heel veel van mijzelf gegeven om Henk te helpen om uit dit moeras te komen. De zuigkracht van het moeras is echter zo sterk dat Henk iedere keer opnieuw terug gezogen wordt. Ik gooide steeds weer nieuwe reddingslijnen naar hem uit en was daar zo geconcentreerd mee bezig, dat ik mijzelf bijna voorbij gelopen en uit het oog verloren ben.

Samen met Henk ben ik vol enthousiasme, dromen en idealen aan ons Franse sabbatical avontuur begonnen. Vol overtuiging ook dat onze plek in de Auvergne voor vele jaren ons thuis zou gaan worden. Het was daarom best lastig om aan mijzelf toe te geven dat ik hier momenteel niet zo gelukkig ben als ik zou willen zijn. Nog veel lastiger is het om deze conclusie op deze plek, via mijn blog, aan de buitenwereld kenbaar te maken.

Ik heb vanaf mijn afstuderen altijd meer dan fulltime gewerkt, werd in mijn banen geestelijk uitgedaagd en haalde hier enorm veel voldoening uit. Ik merk nu dat dit in de loop der jaren zo’n groot onderdeel van mijzelf is geworden dat ik niet zo goed kan wennen aan een leven zonder. En dat de combinatie van sabbatical en (mantel)zorgen, met hoeveel liefde ik dat ook doe en altijd zal blijven doen, voor mij niet genoeg is om voldoening te brengen in mijn leven. Ik mis de vroegere uitdagingen en heb het blijkbaar meer nodig dan ik dacht om in ons leven samen ook een plekje voor mijn eigen ding te kunnen integreren.

Henk, zijn gezondheid, zijn welzijn, zijn welbevinden en zijn geluk zullen voor mij altijd bovenaan staan. Dat is hoe ik ben. Dat is wie ik ben. Ik kan niet anders en ik wil niet anders. Maar ik moet ergens een manier gaan vinden om ook beter voor mijzelf te leren zorgen. Om de wijze lessen die ik als de verliescoach aan anderen geef (nog) beter in mijn eigen leven in de praktijk te kunnen gaan brengen.

Het moeras van Henk heeft ook mij de afgelopen maanden behoorlijk wat drijfzand onder mijn voeten gegeven. Ik betrapte me er vlak na een weekje in Nederland zelfs op dat ik me afvroeg hoe het zou zijn om weer in Nederland te wonen, met familie en vrienden “om de hoek”. Diep van binnen weet ik echter dat dat niet is wat ik wil. Weet ik dat ik in Frankrijk wil zijn en blijven. Weet ik dat NAH ook in Nederland met ons mee zal reizen en dat Nederland ook niet op miraculeuze wijze alle plooien glad zal weten te strijken . Net zoals ik diep van binnen ook wel weet ik dat ik de sleutel tot geluk in mijzelf moet vinden en niet in het huis waarin ik woon. Het kan alleen, zoals een vriendin van mij het zo mooi omschreef, soms zo verrekt lastig zijn om de sleutel te vinden, goed in het slot te steken en vervolgens niet kwijt te raken. Daar ga ik dus de komende weken voor mijzelf mee aan de slag.

Als eerste stap ga ik mijzelf aanleren om het beeld los te laten dat ik ongemerkt in mijn hoofd over een sabbatical heb gevormd. Ik kan niet in Frankrijk wortelen en gelukkig zijn, als ik met een half been in Nederland blijf staan. Als ik ons verblijf hier met een “tijdelijke” bril blijf zien. Ik woon nu in Frankrijk. Dat is het enige wat telt. Wat morgen is of komt, waar ik dan woon, wat ik dan doe, dat zie ik morgen wel. Eigenlijk moet ik mijzelf opnieuw de les leren die zaterdag 3 december 2016 mij al eerder een keer geleerd heeft: het leven is niet maakbaar. Het leven komt zoals het komt. Leef nu, niet morgen.

Als tweede stap ga ik nog meer werk maken van onze zakelijke activiteiten. Ik ben al actief bezig om de verliescoach op de (social media) kaart te zetten en naamsbekendheid te genereren. Ik ga daarnaast samen met Henk een gedegen plan maken om in 2019 ook Service Total, sleutelbeheer en tal van intermediair- en concièrgerie-diensten in onze regio, serieus in de markt te zetten. Weer voldoening uit werk kunnen halen, zal ons allebei ongetwijfeld goed gaan doen.

En verder ga ik het sporten weer oppakken. Het uurtje fitness van dinsdagochtend smaakt voor mij overduidelijk naar meer, naar veel meer. Ik merk nu pas hoe erg ik dat heerlijke en voldane gevoel na een intensieve workout de afgelopen maanden heb gemist. Ik krijg hier weliswaar meer dan genoeg lichaamsbeweging, maar dat maakt niet dat blije stofje aan dat mijn hersenen nou eenmaal nodig lijken hebben.

De voor mij belangrijkste les van de afgelopen maanden is echter dat Henk en ik de juiste koers hebben uitgezet, zelfs al bezorgt het ons af en toe een behoorlijke “bumpy ride”. Ik ben blij dat we gekozen hebben voor meer tijd samen. En niet alleen omdat dat goed is voor Henk. Ik wil zelf ook echt niet meer terug naar de tijd waarin ik meer dan 40 uur per week aan het werk was en ik Henk zonder mij thuis achter moest laten. Waar ons pad ons in de komende jaren ook nog mag brengen, ik zal altijd zoeken naar wegen om zo veel mogelijk van onze tijd bij en met elkaar door te kunnen brengen. Niet omdat Henk niet (meer) zonder mij kan, maar simpelweg omdat ik mijn tijd niet (meer) zonder Henk wil doorbrengen.

Ik realiseer me dat ik er met al deze goede voornemens en plannen nog niet ben. Het zal de komende maanden heus niet ineens allemaal vanzelf gaan. En ik zal ongetwijfeld nog wel eens wankelen of twijfelen en ook de tranen zullen vast nog wel een keer hoog zitten. Ook zal ik het eerder genoemde moeras van Henk’s depressie ongetwijfeld nog meerdere keren aan mij voelen zuigen. De grote winst is echter dat ik een klein en aarzelend lichtpuntje ga zien waarmee ik op zoek kan naar een nieuwe bron van kracht. Om mijzelf te helpen en daarmee ook Henk (nog beter) te kunnen helpen.

Ik omschreef het afgelopen maandag al zo mooi in de Mindful Maandag blog op de website van de verliescoach: Opkomen voor jezelf betekent niet dat je tegen anderen bent, maar het betekent simpelweg dat je voor jezelf bent. Het betekent ook niet dat je er niet voor anderen kunt zijn. Het betekent alleen maar dat je leert om er – ook – voor jezelf te zijn. Ik concludeerde de blog met de woorden: Opkomen voor jezelf betekent gewoon dat je om jezelf geeft, dat je het beste met jezelf voor hebt. Als je goed op jezelf past, heb je ook anderen meer te bieden; zowel de mensen dichtbij, als degenen die verder bij je vandaan staan. Laat ik hier de komende tijd maar eens mijn credo van gaan maken…..