Tag: partner

Botsende emoties

Ellen den Boef

Nog niet eerder liepen onze emoties zo uit de pas. Waar Henk in volle vaart naar Spijkenisse rent, hang ik achter de kar met mijn hakken in het zand uit alle macht te proberen de tijd stil te zetten, of op zijn minst flink te vertragen. In mijn hoofd tel ik continu de nog resterende dagen tot ons vertrek. Nog “maar” 22 dagen en dan is het 30 juli, de dag waarop wij een nieuwe toekomst tegemoet zullen rijden. Ik ben zo bezig met dit afscheid dat ik finaal vergeet om volop te genieten van al het moois dat nu nog dagelijks om mij heen is.

Het valt me zwaarder dan verwacht om onze droom los te moeten laten. Het vergt kracht (en behoorlijk wat tranen) om het toekomstbeeld waar ik al die jaren naar toe geleefd heb van mijn netvlies te boenen. Ooit zouden wij samen in Frankrijk gaan wonen. We zouden er samen oud worden en simpelweg gelukkig zijn. We hebben hier samen 6,5 jaar over gedroomd, over gefantaseerd, over gesproken, over gezwijmeld. Ik hoefde nooit na te denken wat Henk en ik later – als we groot zouden zijn – zouden doen. Ik zag ons al helemaal zitten. In de zomer heerlijk buiten. In de winter knus bij de houtkachel.

We hebben een jaar lang in onze droomwereld geleefd, maar helaas kon de werkelijkheid niet tippen aan de fantasieën die wij hier al die jaren over hadden. Ieder bezoek aan Nederland maakte de zwarte randjes duidelijker zichtbaar, en voelbaar. En stukje bij beetje viel onze droom steeds meer in duigen. Ik struikel nu dagelijks over de scherven. Ik probeer te zien wat ik heb en vooral ook houd, maar mijn gedachten cirkelen vooral rondjes om wat ik hier straks achter ga laten. Dromen, een toekomst. En in mindere mate de fysieke stenen van onze fijne plek, hoewel ook die al wel een traantje hebben laten rollen. Onze fijne plek kan ik echter meenemen, in foto’s, in herinneringen, in beelden op mijn netvlies. Maar onze droom moet ik hier loslaten, achterlaten en begraven.

Diep van binnen weet ik dat teruggaan de enige juiste keuze is. Mijn hoofd vertelt me dat we in Nederland gelukkig zullen zijn, dat we samen nieuwe dromen zullen maken. En ik weet ook dat we daar kansen en mogelijkheden kunnen benutten die Frankrijk ons niet kan bieden. Maar vooralsnog overheerst het verdriet van loslaten en toekomstig gemis. Henk en ik lopen hierdoor even niet synchroon. Zijn thuis is al in Nederland, maar het mijne staat nog hier in Frankrijk.

Af en toe geef ik toe aan mijn verdriet en laat ik de tranen komen. Dan loop ik even naar buiten en leg ik geuren, beelden en geluiden stevig op mijn netvlies vast. Soms pak ik mijn camera om nog maar zoveel mogelijk tastbare herinneringen te maken. Alsof ik huis en omgeving in al die jaren niet al ontelbare malen op beeld heb vastgelegd. En in de tussentijd probeer ik mijn optimistische zelf te blijven door vooral naar de positieve kanten van een terugkeer naar Nederland te kijken.

Mijn ouders die straks weer “om de hoek” wonen, net als Sanne en Niels. Schoonmama waar we weer eens spontaan op de koffie kunnen gaan. Vriendinnen die net als ik staan te trappelen om gezellig af te spreken en ouderwets bij te kletsen. Ik zie nieuwe mogelijkheden om aan te boren voor de verliescoach en kansen om mijn oude HR vak parttime op te pakken. Maar ook dingen als winkels om de hoek, de fysio voor Henk binnen handbereik en niet meer 40 minuten hoeven rijden naar de sportschool.

Henk en ik zullen straks in Spijkenisse weer heel snel synchroon leren lopen. Maar nu lopen we nog even uit de pas. Henk kan niet wachten tot het 1 augustus is en steekt zijn ongeduld hierover niet onder stoelen of banken. Ook ik tel de dagen af, maar bij mij overheerst de gedachte “nog maar 22 dagen tot 30 juli”. Alsof het nu al een afscheid “voor altijd” is. Alsof we niet nog een keertje terug zullen komen naar ons eigen huis. Of hier straks, later, ooit, op vakantie zullen gaan in een gîte of chambre d’hôte. Om herinneringen te laten herleven, om nieuwe herinneringen te maken en om lieve en dierbare vrienden te bezoeken.

“Partir c’est mourir un peu”

Voorbereidingen op een nieuwe start

Ellen den Boef

Terwijl Frankrijk geteisterd wordt door een hittegolf van ongekend formaat, de kranten bol staan van de superlatieven, en het ene na het andere historische (hitte)record sneuvelt, gaan wij gestaag door met het voorbereiden van onze nieuwe start. Nog een maandje doorbijten (voor Henk) en emoties wegslikken (voor mij) en dan zit ons Franse avontuur er na 13 maanden op.

Gelukkig hebben we het afgelopen jaar om diverse redenen lang niet alle verhuisdozen uitgepakt. Deze kunnen – voorzien van een nieuw labeltje – in de laatste week van juli zo weer de verhuiswagen in. In gedachten heb ik de inhoud van onze Franse kasten inmiddels ook al 10 keer ingepakt. Nu nog de moed en de energie verzamelen om hier daadwerkelijk mee te gaan beginnen. Ach…. ik heb nog een paar weken de tijd en gun mijzelf daarom nog even de luxe van uitstelgedrag.

Ons huis staat inmiddels met gemengde gevoelens “in de etalage”. Ik heb meer moeite met afscheid nemen dan Henk en kan me er daarom ook nog niet toe zetten om de links naar de advertenties van de makelaars – op Social Media – te delen. Heel gek. Aan de ene kant hoop ik dat de potentiële koper morgen voor de deur staat. En als dat zo is, zal ik hem of haar met open armen en veel enthousiasme verwelkomen. Aan de andere kant hoop ik dat hij of zij er nog even over doet om de weg naar ons huis te vinden. Hoezo struisvogelpolitiek? Ik weet dat het onvermijdelijk is. Ik weet ook dat het goed is zo. Alleen mijn gevoel vertelt mij nog iets anders.

En toch wordt ons naderende vertrek op diverse plekken in huis al een beetje zichtbaar. Gereedschappen als betonmolen en houtkloofmachine hebben inmiddels een weg naar een nieuwe eigenaar gevonden en laten lege plekken in ons pand achter.

En ondertussen staan de voorbereidingen voor een nieuw leven in Nederland natuurlijk ook niet stil. De verhuisdatum is definitief gepland en we verdiepen ons in zaken als woonhuisverzekeringen en internet- en energiecontracten. We weten inmiddels welke stappen we straks moeten zetten om de Audi weer een Nederlands kenteken te geven. We oriënteren ons op sportscholen, huisartsen en fysiotherapeuten. Ik ben begonnen om mijn netwerk te informeren over mijn beschikbaarheid voor (interim) HR opdrachten. En er borrelen langzaamaan ook steeds meer nieuwe ideeën op de verliescoach.

De concrete regelzaken die de komende 1,5 maand op de planning staan, geven voor nu houvast en leiden mijn gedachten af van het afscheid dat onafwendbaar is en steeds dichterbij komt. Ik weet met mijn hoofd dat we de juiste keuze gemaakt hebben. Maar ik weet ook dat ik nog vaak met weemoed terug zal denken aan “onze fijne plek”. Het doet pijn om onze droom na jaren van fantaseren en plannen maken los te moeten laten. Het maakt me verdrietig dat de werkelijkheid nooit aan onze dagdromen heeft kunnen tippen.

Onze toekomst strekt zich nog als een blanco hoofdstuk voor ons uit. Alles is mogelijk. Alles kan. Ik ben vol vertrouwen dat de bladzijden zich snel genoeg zullen gaan vullen. Samen kunnen we immers nieuwe dromen dromen. Samen kunnen we er in Nederland iets moois van maken en stap voor stap aan onze toekomst bouwen. De eerste bouwstenen hiervoor liggen in Spijkenisse al op ons te wachten.

Eye openers en inzichten

Ellen den Boef

Hebben jullie dat ook wel eens? Dat je ineens, op een totaal onverwacht moment, tegen een eye opener en nieuwe inzichten aanloopt? Mij overkwam het eerder deze week toen ik een stukje proza las waar ik veel van mijzelf in herkende. Het ging niet over mij, en toch las ik over mijn eigen worsteling en over mijn eigen angsten. Diep van binnen kende ik al deze gevoelens natuurlijk al wel, wist ik zelfs al waar ze vandaan kwamen, maar nu durfde ik het – eindelijk – ook hardop aan mijzelf toe te geven. Dat alleen al zorgde voor een zee aan ruimte voor mogelijke oplossingen.

Ruim een half jaar geleden begonnen Henk en ik aan een nieuw traject van onze reis door de wondere wereld van NAH. Dit deel van onze “wereldreis” bracht ons naar onze fijne plek in de Franse Auvergne. Onze plek waar wij al zo veel gelukkige uren, dagen en weken doorgebracht hadden. Het viel ons daardoor heel erg zwaar dat ons traject hier veel hobbeliger bleek te worden dan wij vooraf ooit hadden kunnen bedenken. Maar wij hadden dan ook geen rekening gehouden met het zwarte moeras van Henk’s depressie.

Een moeras wat niet alleen Henk, maar ook mij danig in zijn greep wist (en weet) te houden. Ik heb de afgelopen maanden met al mijn liefde heel veel van mijzelf gegeven om Henk te helpen om uit dit moeras te komen. De zuigkracht van het moeras is echter zo sterk dat Henk iedere keer opnieuw terug gezogen wordt. Ik gooide steeds weer nieuwe reddingslijnen naar hem uit en was daar zo geconcentreerd mee bezig, dat ik mijzelf bijna voorbij gelopen en uit het oog verloren ben.

Samen met Henk ben ik vol enthousiasme, dromen en idealen aan ons Franse sabbatical avontuur begonnen. Vol overtuiging ook dat onze plek in de Auvergne voor vele jaren ons thuis zou gaan worden. Het was daarom best lastig om aan mijzelf toe te geven dat ik hier momenteel niet zo gelukkig ben als ik zou willen zijn. Nog veel lastiger is het om deze conclusie op deze plek, via mijn blog, aan de buitenwereld kenbaar te maken.

Ik heb vanaf mijn afstuderen altijd meer dan fulltime gewerkt, werd in mijn banen geestelijk uitgedaagd en haalde hier enorm veel voldoening uit. Ik merk nu dat dit in de loop der jaren zo’n groot onderdeel van mijzelf is geworden dat ik niet zo goed kan wennen aan een leven zonder. En dat de combinatie van sabbatical en (mantel)zorgen, met hoeveel liefde ik dat ook doe en altijd zal blijven doen, voor mij niet genoeg is om voldoening te brengen in mijn leven. Ik mis de vroegere uitdagingen en heb het blijkbaar meer nodig dan ik dacht om in ons leven samen ook een plekje voor mijn eigen ding te kunnen integreren.

Henk, zijn gezondheid, zijn welzijn, zijn welbevinden en zijn geluk zullen voor mij altijd bovenaan staan. Dat is hoe ik ben. Dat is wie ik ben. Ik kan niet anders en ik wil niet anders. Maar ik moet ergens een manier gaan vinden om ook beter voor mijzelf te leren zorgen. Om de wijze lessen die ik als de verliescoach aan anderen geef (nog) beter in mijn eigen leven in de praktijk te kunnen gaan brengen.

Het moeras van Henk heeft ook mij de afgelopen maanden behoorlijk wat drijfzand onder mijn voeten gegeven. Ik betrapte me er vlak na een weekje in Nederland zelfs op dat ik me afvroeg hoe het zou zijn om weer in Nederland te wonen, met familie en vrienden “om de hoek”. Diep van binnen weet ik echter dat dat niet is wat ik wil. Weet ik dat ik in Frankrijk wil zijn en blijven. Weet ik dat NAH ook in Nederland met ons mee zal reizen en dat Nederland ook niet op miraculeuze wijze alle plooien glad zal weten te strijken . Net zoals ik diep van binnen ook wel weet ik dat ik de sleutel tot geluk in mijzelf moet vinden en niet in het huis waarin ik woon. Het kan alleen, zoals een vriendin van mij het zo mooi omschreef, soms zo verrekt lastig zijn om de sleutel te vinden, goed in het slot te steken en vervolgens niet kwijt te raken. Daar ga ik dus de komende weken voor mijzelf mee aan de slag.

Als eerste stap ga ik mijzelf aanleren om het beeld los te laten dat ik ongemerkt in mijn hoofd over een sabbatical heb gevormd. Ik kan niet in Frankrijk wortelen en gelukkig zijn, als ik met een half been in Nederland blijf staan. Als ik ons verblijf hier met een “tijdelijke” bril blijf zien. Ik woon nu in Frankrijk. Dat is het enige wat telt. Wat morgen is of komt, waar ik dan woon, wat ik dan doe, dat zie ik morgen wel. Eigenlijk moet ik mijzelf opnieuw de les leren die zaterdag 3 december 2016 mij al eerder een keer geleerd heeft: het leven is niet maakbaar. Het leven komt zoals het komt. Leef nu, niet morgen.

Als tweede stap ga ik nog meer werk maken van onze zakelijke activiteiten. Ik ben al actief bezig om de verliescoach op de (social media) kaart te zetten en naamsbekendheid te genereren. Ik ga daarnaast samen met Henk een gedegen plan maken om in 2019 ook Service Total, sleutelbeheer en tal van intermediair- en concièrgerie-diensten in onze regio, serieus in de markt te zetten. Weer voldoening uit werk kunnen halen, zal ons allebei ongetwijfeld goed gaan doen.

En verder ga ik het sporten weer oppakken. Het uurtje fitness van dinsdagochtend smaakt voor mij overduidelijk naar meer, naar veel meer. Ik merk nu pas hoe erg ik dat heerlijke en voldane gevoel na een intensieve workout de afgelopen maanden heb gemist. Ik krijg hier weliswaar meer dan genoeg lichaamsbeweging, maar dat maakt niet dat blije stofje aan dat mijn hersenen nou eenmaal nodig lijken hebben.

De voor mij belangrijkste les van de afgelopen maanden is echter dat Henk en ik de juiste koers hebben uitgezet, zelfs al bezorgt het ons af en toe een behoorlijke “bumpy ride”. Ik ben blij dat we gekozen hebben voor meer tijd samen. En niet alleen omdat dat goed is voor Henk. Ik wil zelf ook echt niet meer terug naar de tijd waarin ik meer dan 40 uur per week aan het werk was en ik Henk zonder mij thuis achter moest laten. Waar ons pad ons in de komende jaren ook nog mag brengen, ik zal altijd zoeken naar wegen om zo veel mogelijk van onze tijd bij en met elkaar door te kunnen brengen. Niet omdat Henk niet (meer) zonder mij kan, maar simpelweg omdat ik mijn tijd niet (meer) zonder Henk wil doorbrengen.

Ik realiseer me dat ik er met al deze goede voornemens en plannen nog niet ben. Het zal de komende maanden heus niet ineens allemaal vanzelf gaan. En ik zal ongetwijfeld nog wel eens wankelen of twijfelen en ook de tranen zullen vast nog wel een keer hoog zitten. Ook zal ik het eerder genoemde moeras van Henk’s depressie ongetwijfeld nog meerdere keren aan mij voelen zuigen. De grote winst is echter dat ik een klein en aarzelend lichtpuntje ga zien waarmee ik op zoek kan naar een nieuwe bron van kracht. Om mijzelf te helpen en daarmee ook Henk (nog beter) te kunnen helpen.

Ik omschreef het afgelopen maandag al zo mooi in de Mindful Maandag blog op de website van de verliescoach: Opkomen voor jezelf betekent niet dat je tegen anderen bent, maar het betekent simpelweg dat je voor jezelf bent. Het betekent ook niet dat je er niet voor anderen kunt zijn. Het betekent alleen maar dat je leert om er – ook – voor jezelf te zijn. Ik concludeerde de blog met de woorden: Opkomen voor jezelf betekent gewoon dat je om jezelf geeft, dat je het beste met jezelf voor hebt. Als je goed op jezelf past, heb je ook anderen meer te bieden; zowel de mensen dichtbij, als degenen die verder bij je vandaan staan. Laat ik hier de komende tijd maar eens mijn credo van gaan maken…..


2019 – het jaar van wederopbouw

Ellen den Boef

Hoewel het voor ons op dat moment niet zo voelde, zijn we in 2017 en 2018 achteraf bezien vooral bezig geweest met brokstukken tellen, scherven lijmen en proberen om weer vaste grond onder onze voeten te krijgen.

Sterker nog, in 2017 waren we primair alleen maar bezig met overleven. Dat hele jaar was onze focus gericht op overeind blijven staan, op revalideren, op sterker worden, op beter worden. Pas toen we eind 2017 2 weken in onze oase van rust in Frankrijk waren, durfden we voor het eerst weer voorzichtig een blik op onze toekomst te werpen. We besloten na veel praten, dromen en nadenken dat het anders moest en vanaf 1 juli 2018 ging ons Franse avontuur beginnen.

 ‘Proef’ emigreren

Wat we ons vooraf allebei onvoldoende gerealiseerd hadden, is dat zo’n sabbatical / proef-emigratie best veel voeten in de aarde heeft. Dat begon al met de voorbereidingen in Nederland: opruimen, weggooien, inpakken, regelen, voorbereiden, lijstjes maken, nog meer lijstjes maken en (emotioneel) afscheid nemen. Ons besluit ontketende een ware storm van activiteiten, to do’s, en emoties, heel veel emoties.

Ik was toen nog zo naïef om te denken dat deze storm eenmaal in Frankrijk binnen een paar dagen wel zou gaan luwen. Niets was echter minder waar en de storm nam alleen nog maar in kracht toe. Pas ergens na een maand of 3 in Frankrijk viel bij mij het kwartje dat je emigreren niet “op proef” kunt doen en dat het al helemaal niet “vanzelf” gaat. Je kunt niet “half” in Frankrijk wonen en ik moest door het proces van loslaten en van opnieuw hechten heen. Alle bijbehorende emoties kwamen vervolgens voorbij, maar ook dat hoorde erbij. De heftigheid van dit proces had ik echter danig onderschat en ik had al helemaal geen rekening gehouden met de impact van NAH.

En zo leerde ik, met vallen en weer opstaan, de keerzijde van onze keuze kennen.  Ik mis de vrienden in Nederland. Ik vind het jammer dat ik niet meer even gezellig met een vriendin kan gaan lunchen, of ergens een hapje kan gaan eten. Ik vind het moeilijk dat ik vrienden die door een verdrietige periode in hun leven gaan niet even snel een knuffel kan gaan geven. Ik mis onze ouders, de kinderen van Henk, mijn uurtjes in de sportschool. Gelukkig mis ik ook heel veel dingen niet: de drukte van de stad, de dagelijkse files, de (over)volle agenda, de stress en de hectiek. En tegelijkertijd ben ik blij met wat we hier in Frankrijk gevonden hebben. Nieuwe vrienden, een groeiend sociaal netwerk, rust, ruimte, een oase van stilte, de heuvels, de natuur, de vlammetjes van de houtkachel en natuurlijk het samenzijn met Henk.

Al met al hebben al deze gemengde gevoelens en emoties mij, maar ook Henk, behoorlijk in hun greep gehouden. Want ook Henk heeft het proces van een sabbatical / proef-emigratie vooraf behoorlijk onderschat. Henk had niet verwacht dat NAH zo’n stempel zou drukken op de plek die hij altijd omschreven heeft met de woorden “onze fijne plek”. Hij had niet verwacht dat hij hier meer met zijn beperkingen, zijn pijn en alle lichamelijke ongemakken geconfronteerd zou worden. Hij had niet verwacht dat die eerste Franse maanden somber en zwaar zouden zijn. Hij had, net als ik, verwacht dat we ons leven al snel weer op de rit zouden hebben.

We hebben de afgelopen maanden echter echt nodig gehad om een nieuw evenwicht te vinden, om brokstukken bij elkaar te rapen en scherven te lijmen. Het was zoeken naar een nieuw ritme en het was voor mij ook vechten tegen de twijfels die mij (te) vaak overvielen.

Wederopbouw

Naarmate de maanden vorderden begon ik gelukkig langzaam een soort van rust te ervaren. Ik realiseerde me steeds vaker dat het weinig zin had om te blijven vechten tegen omstandigheden die ik toch niet kon veranderen.  Omstandigheden die bovendien steeds opnieuw met ons mee zouden verhuizen. Henk heeft NAH, dat had hij in Nederland, en dat heeft hij hier in Frankrijk ook. We kunnen dit niet veranderen, we kunnen alleen leren om zijn NAH zo goed mogelijk in ons leven te integreren. Ik heb geen baan meer en ben geen HR Manager meer. Als ik dat echt zou willen, zou ik dat in Nederland zo kunnen veranderen. Maar ik wil niet terug naar de situatie waarin ik meer dan fulltime aan het werk ben, en ik Henk 5 dagen per week alleen thuis achter moet laten. Ik wil mijn praktijk in rouw en verlies coaching opzetten en succesvol maken. En ik wil daarnaast samen met Henk onze plannen voor Service Total (sleutelbeheer, conciergerie en meer) verder ontwikkelen en ook van dit bedrijf een succes maken.

Het wordt in 2019 tijd om het “luie” leventje vaarwel te zeggen. We zijn allebei toe aan meer. Meer activiteiten, meer reuring, meer doelen in ons leven. We zijn daar januari dan ook maar gelijk voortvarend mee van start gegaan:

  • de website van de verliescoach is op 16 januari live gegaan, Facebook en Pinterest volgden al snel daarna;
  • Service Total heeft een eerste klant mogen verwelkomen;
  • Henk is opnieuw gestart met vrijwilligerswerk.

Wat in 2019 blijft is het gevecht tegen Henk’s depressie, het gevecht voor verder herstel, het gevecht tegen de pijn en andere lichamelijke ongemakken. Ik ben er van overtuigd dat we ook op dit vlak slagen zullen gaan maken. Ik ben ervan overtuigd dat Henk het gevecht tegen zijn depressie gaat winnen, dat hij opnieuw de lol van het leven in zal gaan zien en weer oprecht plezier en geluk zal gaan ervaren. Ik weet zeker dat Henk resultaat gaat zien van het dagelijks trainen en oefenen. Net zoals ik zeker weet dat we aan het eind van dit jaar vol trots en geluk terug kunnen kijken op alles wat we in 2019 samen bereikt en gepresteerd hebben.

Het roer om

Ellen den Boef

roer omIk heb vaak horen zeggen: “hersenletsel heb je niet alleen” maar kon me daar eigenlijk nooit iets bij voorstellen. Inmiddels weet ik beter…. Want niet alleen Henk moet leren leven in de wondere wereld van NAH. Ook ik moet hier een weg in zien te vinden. Ook ik moet leren leven met  veranderingen, veranderingen die  niet altijd zichtbaar zijn, maar die soms stiekem, soms abrupt, en soms heel geleidelijk, ons leven binnengeslopen zijn.  

Eén van de veranderingen die voor iedereen zichtbaar is, is dat ik stopte als HR Manager om primair partner en echtgenote te kunnen zijn (het woord “mantelzorger” blijf ik een naar woord vinden), om er voor Henk te kunnen zijn nu hij mij zo nodig heeft. Dit was weliswaar een bewuste keuze, maar ook één met een behoorlijke impact op mijn dagelijkse ritme, op wie ik ben, of eigenlijk op wie ik dacht te zijn. Een keuze die bevestigt dat het leven zoals ik dat kende vóór 3 december 2016 niet meer terug zal komen. Regelmatig wordt aan mij gevraagd of ik mijn werk niet heel erg mis. En hoe raar dat ook klinkt voor iedereen die mij een beetje kent (inclusief mijzelf), mijn antwoord is altijd een simpel en volmondig “nee”. Natuurlijk laat ik de 8 jaar vol ziel en zaligheid bij mijn laatste werkgever niet zomaar los, natuurlijk moest ik onthechten. Maar missen is een te groot woord. Ook zonder werk zijn mijn dagen vol. Ik ben bovendien bewust vrij snel mijn focus gaan verleggen door een opleiding tot rouw- en verliescounselor te gaan volgen.

Door de impact die Henk’s herseninfarct ook op mij had, ben ik het afgelopen jaar op zoek gegaan naar wat voor mij belangrijk is in het leven. Wat mij gelukkig maakt, als mens maar ook als professional. In mijn rol als HR Manager heb ik de laatste jaren meerdere reorganisaties moeten begeleiden, waardoor mijn zakelijke kant te veel overbelicht is geraakt. Door altijd maar zakelijk te moeten zijn, dreigden andere aspecten van mijn persoonlijkheid onder te sneeuwen. Aspecten die voor mij zelf heel erg belangrijk zijn en waar ik veel waarde aan hecht. Dat moest dus voortaan anders. Het HR vak is en blijft ‘mijn’ vak, daar liggen mijn wortels, daar ligt veel van mijn kennis, daar ligt een stukje van mijn hart. En daar wil ik in de toekomst ook zeker activiteiten in blijven ontplooien. Maar ik wil in mijn zakelijke leven bovenal op persoonlijk vlak iets voor anderen kunnen betekenen. Met mijn ervaringen van de afgelopen 1,5 jaar als basis, wil ik mensen gaan ondersteunen die met een verlies te maken krijgen, die door een verdrietige periode gaan, of die net als ik te maken krijgen met de wondere wereld van NAH.

De opleiding tot rouw- en verliescounselor vormt daarbij, samen met alle kennis en ervaring die ik in mijn eerdere HR rollen heb opgedaan, een zeer solide fundament om in het najaar een praktijk als (online) rouw- en verliescoach te kunnen starten. Een luisterend oor te bieden aan wie dit gebruiken kan, een schouder, maar ook praktische tips. Vanuit de basis van mindfulness te leren meer in het nu te leven, met aandacht voor alles wat er nu is. Aandacht voor fijne dingen, maar ook voor dat wat verdrietig of boos maakt. Allemaal online, via Skype, telefoon, whatsapp, en/of e-mail, of “thuis aan de keukentafel”, zodat ik ook als ik aan het werk ben bij Henk in de buurt kan blijven, ik er de deur niet voor uit hoef.

Ik ben heel benieuwd waar dit pad mij gaat brengen, en nieuwsgierig naar de verhalen en ervaringen die ik van mijn toekomstige cliënten zal gaan horen. Ik vind het spannend om iets te gaan doen wat zo van mijzelf is, wat zo dicht bij mijzelf staat. Waarin ik niet alleen mijn kracht, maar ook mijn kwetsbaarheid kan laten zien. Waar ik facetten van mijzelf in kwijt kan die voor mij belangrijk zijn. Waar mijn eigen stem gaat klinken. En ik voel niet voor niets een enorme drive om dit tot een succes te maken.

Iemand vroeg mij laatst of deze ommezwaai in mijn leven niet als een opoffering voelde. Ik hoefde geen seconde na te denken over mijn antwoord. Want nee, dit voelt absoluut niet als een opoffering. De spontane reactie “dan moet je wel heel erg veel van Henk houden” ontroerde mij. Want dat doe ik inderdaad. En ik vind het mooi dat dat gezien werd.  Het is voor mij absoluut geen straf om mijn leven op Henk af te stemmen, bij Henk in de buurt te zijn, integendeel zelfs! Ik bracht mijn tijd altijd al heel graag samen met hem door. Dat gevoel is op 3 december 2016 alleen maar versterkt.

Henk’s NAH heeft mij (ons) niet alleen op zakelijk vlak wakker geschud. Ook op persoonlijk vlak is het een wake-up call geworden. Sinds wij in januari 2012 een huis in Frankrijk hebben kunnen kopen, dromen wij over een langer verblijf in de mooie Auvergne. Een droom die lang een droom leek te blijven, allerlei emotionele, morele en zakelijke verplichtingen hielden ons namelijk in Nederland. En steeds opnieuw vonden wij een reden om toch maar niet onze droom achterna te gaan, toch “gewoon” in Nederland te blijven. Henk’s herseninfarct bracht het besef dat dromen er niet alleen maar zijn om gedroomd te worden. Het besef ook dat er altijd wel een reden gevonden kon worden om iets niet te doen, om uit te blijven stellen. Maar ook het besef dat de tijd ondanks alle extra uitdagingen in ons leven juist nu misschien wel rijp was om de stoute schoenen aan te trekken. Uiteraard ging dit gepaard met het nodige denk- en piekerwerk om de haalbaarheid van onze droom serieus te onderzoeken. Al snel bleek dat Henk’s NAH voor ons geen struikelblok hoefde te zijn, maar het werd wel degelijk een breinbreker. Was het wel slim of verstandig om deze stap te gaan zetten? Kan Henk zonder fysio? Zonder zijn vrijwilligerswerk? Zouden we het aankunnen? Vragen, vragen, vragen….

En toch…. Toen het zaadje eenmaal was geplant, konden alle vragen en tegenwerpingen het zaadje er niet meer van weerhouden om te gaan groeien en te blijven groeien. Want juist wij wisten als geen ander dat het leven niet maakbaar is. Dat dromen er niet zijn om alleen maar gedroomd te worden. Dat je niet tot morgen uit moet stellen wat je vandaag al kunt doen. Maar toch…. Emigreren is wel heel definitief.

En toen stelden Henk en ik onszelf al pratend, denkend en filosoferend begin april de vraag “en als we nu eerst eens een sabbatical nemen?”. Daarmee zouden we kunnen ervaren hoe het zou zijn om in Frankrijk te wonen, te ondernemen en te leven. Zouden we onszelf de tijd gunnen om te acclimatiseren, te wennen. En we zouden de administratieve rompslomp die hoort bij een emigratie nog even voor ons uit kunnen schuiven, de tijd kunnen nemen om ook dit goed te organiseren en te regelen. Vanaf dat moment ging het ineens heel snel.

Op 18 juni stond de verhuizer op de stoep, niet voor niets kozen wij voor deze dag, heel symbolisch, de datum van onze trouwdag. En op vrijdag 29 juni vertrokken wij naar Frankrijk. Daar ga ik eerst mijn opleiding afronden om in het najaar als (online) rouw- en verliescoach te kunnen starten. Daarnaast willen Henk en ik hier lokaal ook samen een bedrijfje opzetten, samen ondernemen, samen een “conciergerie” opzetten. Ook dat is spannend. Maar daarover in een volgende blog meer. Verder blijft er in en om het huis genoeg te klussen en te doen. En uiteraard blijven we sporten, fietsen en bewegen, bouwen we samen verder op de basis die door de fysio en tijdens de wekelijkse personal training met Bart is gelegd. En daarmee blijven we ook samen continu werken aan en knokken voor verder herstel.