Tag: terugblik

Henk zei laatst: “ondanks alles hebben wij toch best een heel fijn leven, hè El?”. Zijn woorden kwamen onverwacht en ontroerden mij tot op het bot. En natuurlijk kon ik het alleen maar volmondig met hem eens zijn. Want ondanks alles, en ondanks de diepe dalen van NAH, hebben wij inderdaad best weer een fijn leven. Henk’s blije blik op de foto bij dit blog spreekt voor zich en zegt meer dan 1.000 woorden kunnen doen.

Ons leven is weliswaar anders dan ik voor ogen had, anders ook dan ik gedroomd had. Maar nu we steeds beter weten waar voor ons de slingers liggen, kan anders gelukkig ook best heel fijn zijn. Niet altijd natuurlijk, maar dat geldt ook voor het leven buiten die wondere wereld van NAH.

Anders zit voor ons vooral in dingen die niet meer vanzelf gaan, al die kleine en grote dingen waar wij over na moeten denken, rekening mee moeten houden of waar we een oplossing of work-around voor moeten bedenken. Anders zit ‘m ook in een lichaam dat Henk in de steek gelaten heeft. Fijn zit in al de dingen die, al dan niet in aangepaste vorm, nog wel kunnen. In zorgen voor elkaar, in lief zijn voor elkaar, en in elkaar het beste en het mooiste gunnen. Fijn zit ook in keuzes maken om het leven te leven zoals dat voor ons goed voelt.

Terugkijkend op 2024 zie ik beelden van ontelbaar veel fijne momenten en belevenissen in mijn geheugen voorbij schieten. Drie daarvan springen er voor mij met kop en schouders boven uit:

Werk

Henk vond (deels) op eigen kracht een betaalde baan en werkt sinds half januari 20 uur per week bij TotaalVers in Spijkenisse. Ik kan niet in woorden omschrijven hoeveel dit gedaan heeft voor zijn zelfbeeld en zijn eigen waarde. Actief bezig zijn, eigen taken en verantwoordelijkheden hebben, gemiddeld 18.000 stappen zetten per ochtend, gewaardeerd worden. omringd worden door lieve en zorgzame collega’s. En vooral: weer meedoen in de maatschappij. Onbetaalbaar! Voor Henk – en ook een beetje voor mij.

Fietsen

Op 30 juni reden wij voor het eerst sinds 2016 weer een fietstoertocht, bijna net als vroeger, maar tegelijk ook heel anders. Ik ben trots dat het ons, ondanks een enorme omweg door een fout in de routepijlen, gelukt is, en heel blij dat we dit weer kunnen doen. Het smaakt naar meer en we zullen ongetwijfeld in 2025 weer een keer ergens in Nederland voor een toertocht op de mountainbike stappen.

Kane

We gingen maar liefst 2x naar Kane, eerst naar de Ziggo en later naar Kane on the beach in Scheveningen, waar ook de foto bij dit blog gemaakt is. Dansen op het strand, meezingen, genieten, bijna alsof er geen NAH in ons leven was.

Maar ook op vakantie met de Mazda langs B&B’s in Nederland, 2x een weekendje weg met mijn ouders, meerdere keren naar theater De Stoep in Spijkenisse, in de zon in eigen tuin, het waterhoen-gezinnetje dat ons meerdere keren per dag bezocht in het slootje achter ons huis. Fietsen door de polders rondom Spijkenisse, cabrio-toertochtjes met het dak open, lekker eten. Het draagt allemaal bij aan het fijne leven waar Henk op doelde.

Ook voor 2025 krijgen de eerste fijne dingen al een beetje vorm. Hoewel we voor de komende zomervakantie – voor het eerst – nog niet helemaal op 1 lijn zitten…..

En weer is er (bijna) een jaar voorbij. Onze reis door de wondere wereld van NAH bleef mij ook in 2018 verrassen en verbazen, liet mij lachen en liet mij huilen.

Roze papiertje

De eerste piek van 2018 beklommen wij al vroeg in het jaar. Op 22 februari deed Henk voor de 2e keer een rijtest bij het CBR. Dankzij de rijlessen bij Giovanni van Verkeersschool Barendrecht ging hij dit keer beter voorbereid op pad. En gelukkig trof hij niet opnieuw de brombeer van de eerste keer, maar een hele vriendelijke dame die hem direct op zijn gemak wist te stellen. De rijtest zelf deed hij foutloos en na nagelbijtend het administratieve proces af te hebben moeten wachten, stapte Henk op 8 maart eindelijk met het felbegeerde roze papiertje het gemeentehuis van Barendrecht uit.

Het roer om

Na er al jaren over gedroomd te hebben, durven we in 2018 de stoere stap te zetten om de zekerheden van ons Nederlandse leven achter te laten en voor langere tijd naar Frankrijk te gaan. Tijdens onze sabbatical van een jaar kunnen we in alle rust ervaren hoe het leven in Frankrijk ons bevalt.

De voorbereidingen vergen veel tijd en energie, maar op 18 juni is onze inboedel uitgezocht, uitgedund, ingepakt en ingeladen voor vertrek. Nadat de inboedel verhuisd is, kamperen wij nog een week in het Coniferenhout in Barendrecht. Op vrijdag 29 juni leveren we de sleutel in en rijden we onze nieuwe toekomst tegemoet.

De eerste 6 maanden in Frankrijk zijn voorbij gevlogen. We hebben volop de tijd genomen om bij te komen van alles wat er in ons leven gebeurd en veranderd is, te wennen aan het Franse ritme en een nieuw evenwicht te vinden. Maar we hebben niet alleen maar stil gezeten. Mijn praktijk als online rouw- en verliescoach is officieel ingeschreven, de website is volop in ontwikkeling en zal in het begin van 2019 het levenslicht gaan zien. En dat geldt ook voor onze gezamenlijke sleutelbeheer en conciergerie activiteiten.

Terugkijkend zie ik dat we de juiste keuze gemaakt hebben. Het rustigere tempo van ons Franse leven doet ons allebei goed.

Depressie

In een eerdere blog heb ik geschreven over de depressie van Henk. Alle veranderingen in zijn lijf en zijn leven, de stress van de verhuizing, de emoties rondom het sabbatical, het wennen aan het wonen in Frankrijk, zijn allemaal factoren die bijgedragen hebben aan het ontstaan van zijn depressie. Het is een zware met zwart omrande periode uit ons leven geweest. En kan dat bij vlagen nog zijn. Het gevecht tegen dit monster is helaas nog niet gestreden. Maar gelukkig heeft Henk het diepste deel van de put inmiddels wel achter zich kunnen laten. Ik zie Henk geestelijk en mentaal steeds sterker worden. Ik zie hem vechten. Ik zie hem knokken. En ik zie dat hij ook dit gevecht wil – en zal – winnen.

Fotoshoot

Als cadeau voor haar verjaardag gaven we mijn moeder dit jaar een fotoshoot bij FOTOlief. Op een mooie zonnige dag in mei was het zo ver en wandelden we met zijn 4-tjes samen met Martine door de Rhoonse Grienden. En wat is het resultaat mooi! Ik heb mijn ouders niet eerder zo stralend op de foto zien staan. Het is in alle opzichten een dag met een zonnetje vol dierbare herinneringen geworden.

U2

2018 is het jaar van de eXPERIENCE + iNNOCENCE tour van U2. En natuurlijk waren wij daar ook weer bij. Op zaterdag 8 september namen wij ’s ochtends in Clermont-Ferrand de trein naar Parijs en stonden wij ’s avonds in de Accorhotels Arena in Bercy te genieten van de 4 mannen op het podium. Wij sloten de avond af met een drankje en een snack in Bercy Village, om de hoek bij ons hotel. De volgende ochtend hadden we nog genoeg tijd voor een ontbijtje in de zon en om 14 uur zaten wij in de trein terug naar Clermont-Ferrand na te genieten van het concert en ons bliksembezoek aan de stad van de liefde.

Bohemian Rhapsody

Op 6 november gingen Henk en ik voor het eerst in iets van 7 jaar weer eens naar de bioscoop: Bohemian Rhapsody in VOST – Version Originale Sous-Titrée, ofwel de Engelstalige versie met Franse ondertiteling. En in Frankrijk wordt dan ook echt alles ondertiteld, ook de songteksten. Het was vooraf best spannend hoe het voor Henk zou zijn, dat grote scherm, al die prikkels, al die indrukken. Gelukkig ging dat allemaal goed en konden we allebei volop genieten van (en snotteren bij) deze mooie, ontroerende film.

Bezoek van vrienden en familie

We hebben dit jaar regelmatig bezoek uit Nederland mogen ontvangen. Sommigen kwamen bij ons logeren of kwamen op doorreis voor een tussenstop bij ons langs. Anderen waren in de regio op vakantie. Weer anderen zagen in onze sabbatical een mooie reden om de Auvergne als vakantiebestemming te kiezen. Wat de aanleiding of reden ook was, wij vonden het iedere keer opnieuw erg fijn om ons plekje met familie en vrienden te mogen delen.

Blog

2018 is ook het jaar dat ik ben gaan schrijven over ons leven in de wondere wereld van NAH. Een leven dat nog steeds heel mooi is en gelukkig, prachtig en sprankelend, vol liefde en emotie, vaak fijn, soms verrassend, soms verdrietig, soms frustrerend, soms pittig en soms ook heel zwaar. Ons leven waar ik in dit blog stukjes van deel om meer bekendheid te geven aan NAH en aan de impact die NAH kan hebben op gewone dagelijkse belevenissen.

Dit was 2018, een heel klein stukje van 2018 weliswaar. Want 2018 is uiteraard zo veel meer dan ik hier heb kunnen beschrijven. Zoals de enkele rode roos die ik heel romantisch op mijn verjaardag van Henk kreeg.  De worsteling die ik dagelijks bij Henk zie. Zijn onmacht. Zijn frustratie. Zijn pijn. Zijn verdriet. Mijn verdriet. Maar ook ons geluk, en onze liefde voor elkaar.

You say you’ll give me a highway with no-one on it
Treasure, just to look upon it
All the riches in the night.

You say you’ll give me eyes in the moon of blindness
A river in a time of dryness
A harbour in the tempest.
All the promises we make, from the cradle to the grave
When all I need is you.

You say you want your love to work out right
To last with me through the night.