Schrijven of inslikken. Praten of stil blijven. Wel delen of niet. Ik ben de afgelopen maanden al vaak met een blog begonnen die nooit het daglicht heeft mogen zien. Soms stopte ik al na het tikken van de titel. Bij anderen blokkeerde ik ergens halverwege. Slechts een enkeling haalde de laatste punt, maar bereikte desondanks dit forum niet. Waarom? Omdat het lijntje tussen iets vertellen of klagen, zaniken en zeuren gevoelsmatig erg dun kan zijn. Té dun soms. Omdat de balans tussen open zijn of Henk met mijn woorden beschadigen, verdrietig maken of te kort doen heel precair is. En omdat woorden eendimensionaal zijn, voor meerdere uitleg vatbaar en zelfs door medemantelzorgende partners niet altijd begrepen worden. Zorgen voor de ander, niemand willen kwetsen, recht willen doen aan de situatie zijn een aantal kernwaarden die in mijn DNA in beton zijn gegoten. Dat maakt bloggen over een heel persoonlijk onderwerp als die wondere wereld van NAH soms zo verrekt lastig.
Na het lezen van de aankondiging van de theatervoorstelling Zeikwijf van Pauline Redlich op 24 juni a.s. in Doetinchem, besloot ik mijn schroom wat meer over boord te gaan zetten. Mijn bedoelingen zijn immers altijd goed. Mijn woorden worden altijd zorgvuldig gekozen, en daarna nog een keertje gepolijst voor ze hier het daglicht zien.
De voorstelling van Pauline gaat over Mantelzorgland, over schuldgevoel, en over schaamte. En ook over levend verlies, over afscheid nemen van wat je graag had gewild, en over eenzaamheid. Onderwerpen die mij na aan het hart liggen omdat ze zo herkenbaar zijn. Ik ben dit blog ooit begonnen om te vertellen over Henk en om zo al schrijvende meer bekendheid te geven aan en meer begrip te creëren voor een leven met NAH. Maar Henk reist niet alleen door deze wondere wereld. NAH treft mij net zo goed. Na 5,5 jaar lijkt de tijd rijp om nog dichter bij mijzelf te blijven en jullie meer mee te gaan nemen op mijn reis door de wondere wereld van NAH.
En Henk? Die zal nog vaak genoeg voorbij komen in mijn blogs. Voor mij zal hij immers altijd de hoofdrol van mijn reis en mijn leven blijven spelen.
Ik nodig je uit om mijn en onze reis vooral te blijven volgen. Tot snel x
De wondere wereld van NAH 
Herkenbaar!
1 van de lessen van het langdurig mantelzorger zijn is inderdaad dat het niet altijd nodig is om in de schaduw van je “zieke” partner te acteren. Nee, ik denk juist dat het anderen kan helpen om te vertellen wat je allemaal mee maakt.
De worsteling om te komen, waar je nu bent gaat zeker niet vanzelf. Daar is moed, vertrouwen en heel veel liefde voor nodig.
En over de keuze van woorden hoef je je geen zorgen te maken. Net zoals de grilligheid van welke ziekte dan ook, is de situatie niet altijd mooi en gepolijst. Dus waarom zouden je woorden dat wel moeten zijn?
Je hebt het heel mooi en pakkend geschreven… Voor mij althans. Ik ga je volgen. Dankjewel!
Dank je wel voor je reactie! x
Hoi Ellen,
Ik lees met je mee. Gepolijst of niet.
Je schrijft altijd zo uit je hart dat het raakt en de wereld weer even anders maakt.
Xx Caroline