Dag dromen

Vaut mieux avoir des remords que des regrets.

In mijn vorige bericht noemde ik diverse onderwerpen waar ik in mijn gevoel boeken over vol zou kunnen schrijven. Eén van die onderwerpen is afscheid nemen van wat ik graag had gewild. Mensen die mij kennen, weten direct welk afscheid mij in de wondere wereld van NAH het zwaarst viel. Want wat had ik graag samen met Henk oud willen worden in de Auvergne.

Ik was denk ik een jaar of 8 toen ik voor het eerst met mijn ouders op vakantie naar Frankrijk ging. Als rasechte Francofiel wilde mijn vader in de jaren die volgden nooit meer ergens anders heen. En zo reden wij iedere zomervakantie opnieuw voor een week of 4 naar Frankrijk toe. Steeds een ander gebied. De ene keer aan zee, dan weer naar de bergen. Vanaf het moment dat mijn vader en ik allebei het (wind)surfvirus te pakken kregen, zochten mijn ouders een camping aan, of vlakbij, een meer. Caravan achter de auto, tentje voor mij mee en de surfplank op het dak. Heerlijke vakanties die ook mij besmet hebben met het “Frankrijk-virus”.

Als jong meisje zag ik het al voor me: ooit, later als ik groot zou zijn, zou ook ik in zo’n schattig Frans dorpje wonen, in een wit huis met (lavendel)blauwe luiken en veel lavendel en zonnebloemen om mij heen vol zoemende bijtjes. Zoals dat gaat met kinderdromen, vervaagde ook mijn droom naarmate ik opgroeide en volwassen werd. En toch…. raakte ik de droom van de jonge versie van mijzelf in alle jaren die zouden volgden nooit helemaal kwijt.

In Henk trof ik iemand die mijn liefde voor Frankrijk en voor alles wat Frans was deelde. Op onze vakanties verkenden we met ons oude Mazdaatje en een klein tentje steeds weer andere delen van Frankrijk. In 2010 streken we neer op een camping in Saint-Ours in de Auvergne. Het was een “coup de coeur”; ik was op slag verliefd op het mooie landschap, de dorpjes, de mensen. Op de terugweg verbleven we nog een aantal dagen in de Morvan. Daar spraken Henk en ik voor het eerst over “een huis in Frankrijk” en vroegen we de Nederlandse eigenaresse van onze chambre d’hotes het hemd van het lijf.

Een jaar en vele gesprekken later vertrokken we opnieuw naar de Auvergne. We hingen een gehuurde T@b achter de Mazda om makkelijk van camping naar camping te kunnen trekken. Ons doel die vakantie was het verder verkennen van de Auvergne en zo te ontdekken in welk deel van deze streek wij onszelf zagen gaan wonen. Onze huizenjacht was geboren! Een half jaar later, tijdens onze 2e-huizen-kijk-trip in september 2011, vonden wij ons droomhuis al.

De jaren daarna vierden we zo vaak we konden vakantie in ons eigen huis,. We deden onderhoud, klusten wat in huis en tuin, ontdekten de regio, struinden over brocantes, leerden buren en vrienden kennen en vermaakten ons tijdens apéro’s en etentjes. Ons mooiste project was de restauratie en wederopbouw van onze waterput. We droomden steeds vaker over een toekomst in Frankrijk en hadden net de eerste contouren van ons businessplan uitgedacht toen het noodlot toeslag. 3 december 2016, de dag waarop alles veranderde.

Een droom opgeven, doe je echter niet zo maar, zeker niet als het een gezamenlijke droom is. En dus…. besloten we in 2018 ondanks alles toch de sprong in het diepe te wagen. Huur en baan werden opgezegd en op 30 juni vertrokken wij naar Frankrijk, voor een sabbatical of proef-emigratie. We gaven onszelf een jaar de tijd om te ontdekken of we met NAH konden (over)leven in Frankrijk. De werkelijkheid bleek echter weerbarstiger dan gedacht en bracht meerdere barsten in de droom. Waar we hoopten dat Frankrijk goed zou zijn voor Henk en zijn herstel, bleek het tegendeel waar. En weer voerden we lange gesprekken, wikkend en wegend tussen teruggaan of blijven. Al snel werd duidelijk dat blijven écht niet goed zou zijn voor Henk. En dus… werd ons huis met pijn in ons hart verkocht, lieten we onze droom achter en keerden we op 1 augustus 2019 terug naar Nederland .

Sinds dat moment leef ik iedere dag met heimwee. Heimwee naar huis, naar vrienden en bekenden, naar streekgerechten, geluiden en geuren. Naar de koeien in de wei, de heuvels, de bergen. Naar mijn cuisinière à bois, naar versgebakken brood, de rust en de stilte. Maar ook heimwee naar mijn zo lang gekoesterde droom.

Terug in Nederland heb ik nog heel lang – tegen beter weten in – vast willen houden aan mijn droom. Ons huis was weliswaar verkocht, maar ik zag ons echt nog wel een keer een ander huis kopen, ooit, als de tijd er rijp voor zou zijn. In gedachten zag ik dat niet bestaande huis zelfs al staan, met in de keuken uiteraard weer een cuisinière à bois. Het eerste jaar stond het in de Auvergne, ook al wist ik diep in mijn hart dat dat écht een illusie was. In mijn droom verplaatste ik het huis daarom steeds een stukje noordelijker, dichterbij Nederland, makkelijker aan te reizen. Uiteindelijk droomde ik ons een plekje in de Franse Ardennen.

Hoewel ik wist dat mijn droom nooit werkelijkheid zou worden, lukte het mij maar niet om hem los te laten. Om te kunnen rouwen, moest ik echter niet alleen afscheid nemen van de werkelijkheid, maar ook van de droom. Daarom ben ik begin dit jaar begonnen om mijn niet bestaande huis in gedachten steen voor steen af te breken. Met iedere steen nam ik steeds een beetje meer afstand van mijn droom. Steeds een beetje meer afscheid van het leven dat ik zo graag samen met Henk had willen leven.

De rouw is rauw, de randen van het verdriet zijn scherp. Gelukkig zie ik langzaam steeds meer de mooie dingen die ons leven in Nederland ons bracht en nog zal brengen. Er komt zelfs ruimte voor nieuwe dromen, al zijn ze nog pril en schieten ze nog alle kanten op.

Durf je droom te leven voor de storm van het leven je droom wegblaast

Citaat van mijzelf, © de verliescoach, 6 februari 2019