Met NAH naar de Peppers

Als vrij snel nadat Henk en ik “een setje” waren, heb ik Henk besmet met mijn concert-virus. In de loop der jaren zagen we onze favoriete bands meerdere keren live op het podium staan. U2 spant daarbij de kroon, op de voet gevolgd door de Red Hot Chili Peppers. U2 zagen we na Henk’s infarct nog 2x vlak na elkaar, in 2017 in de Arena en in 2018 in Parijs. Voor de Peppers moesten we verder terug in de tijd, o.a. naar 2012 (Goffertpark in Nijmegen) en 2016 (Rock Werchter in België).

Toen ik las dat de Peppers in 2020 op vrijdagavond op Pinkpop zouden staan, was ik er dan ook als de kippen bij om kaarten te kopen. Corona gooide helaas roet in het eten. Maar niet getreurd, ook in 2021 stond de band gepland voor een optreden op Pinkpop. Op vrijdag 18 juni, onze trouwdag nota bene. Ik verheugde me er bijna een jaar lang op…. op onze trouwdag dansen op de harde rock van de Peppers. Hoe mooi was dat! Helaas gooide corona opnieuw roet in het eten.

In oktober 2021 kondigden de Peppers een nieuwe wereldtournee aan. Er was geen plek voor Pinkpop in het tourprogramma, maar wel voor een concert in het Goffertpark. De kaarten voor Pinkpop werden dus razendsnel ingewisseld voor kaarten voor de Red Hot Chili Peppers World Tour 2022. Na maanden van voorpret was het vrijdag 10 juni 2022 dan eindelijk zo ver.

Naarmate de datum van het concert dichterbij kwam, nam bij Henk ook de spanning toe. Zou hij het volhouden? Zou hij alle prikkels aan kunnen? Natuurlijk zei ik op beide vragen volmondig “ja”. Ik zag ons avondje uit vol vertrouwen tegemoet, maar tegelijk vond ook ik het spannend en vroeg ik me stilletjes af hoe het zou gaan.

Een paar dagen voor het concert wilde ik alle opties open houden en ging ik toch even met de organisatie appen. Was er soms een kansje dat ze voor ons een plekje op het rolstoel/mindervalide platform zouden hebben? Hoewel Henk van het woord alleen al misselijk werd, zag ook hij in dat staan in het gedrang, op een veld vol dansende mensen, misschien toch iets te veel van het goede zou zijn. Zelf was ik vooral beducht voor het gedrang. Zou ik Henk voldoende in de luwte kunnen houden? Zouden mensen hem op de grond zien zitten als hij te moe zou zijn om te blijven staan? In mijn eentje zou ik Henk immers onmogelijk aan alle kanten kunnen beschermen.

Mijn appjes met de organisatie en Henk’s perfect gedoseerde oh’s en ah’s en alsjebliefts ter plekke bleken voldoende om 2 stoelen bij elkaar te sprokkelen en ons een mooi plekje op het platform te geven. Voor Henk vele malen beter dan het oorspronkelijke plan, op het gras tussen 60.000 anderen. Nu had hij zijn eigen coconnetje, zonder geduw en getrek en met goed zicht op het podium en de schermen. Hij genoot! Van nieuwe en van oude nummers, van snerpende gitaarsolo’s, van een zanger die goed bij stem was en van de energie op het podium. Ik genoot met hem mee, maar merkte opnieuw dat een concert met NAH als metgezel voor mij toch anders is. En niet alleen omdat ik mijn dansjes miste. Of het vol overgave – en ontzettend vals – mee blèren met alle nummers.

Maar vooral doordat ik mijn focus verdeel tussen Henk en de band op het podium. Minimaal de helft van mijn aandacht is de gehele avond op Henk gericht. Ik waak als een havik over zijn welzijn, let op iedere beweging, iedere zucht, ieder lachje, iedere uiting van enthousiasme. Maar ben ook reuze alert op tekenen van vermoeidheid en overprikkeling. Dan gaat er nog zo’n 10 tot 20 procent van mijn aandacht naar het publiek om ons heen. Zelfs zittend op een stoel op een mindervalideplatform houd ik in de gaten of de mensen om hem heen wel uitkijken voor Henk, hem niet van zijn stoel rijden met hun rolstoel, of hem geen onbedoelde bier- of coladouche geven. De 25% die dan nog overblijft, is voor de mannen op het podium. En met die 25% geniet ik voor de volle 100% van wat ik zie, hoor en voel. Want muziek is emotie. En emoties voel ik volop.

Een concert met NAH is zo anders dan ik graag had gewild. Ik mis Henk, ik mis de man die hij ooit was. Emoties van rouw en verlies en herinneringen aan hoe het ooit was worden door de muziek versterkt. Moe maar voldaan duiken we rond half 2 ’s nachts ons bed in. We hebben allebei een top avond gehad. En anders of niet, ik hoop samen met Henk nog vele concerten te mogen beleven. En dat dansje? Dat komt er een volgende keer, in een andere setting, ook weer van!